Aan de Spaanse Costa

Jarenlang was de Costa Blanca aantrekkelijk voor arbeidsmigranten, maar nu is er nauwelijks werk Terugkeren is meestal geen optie Ze belanden op straat of zetten op braakliggend terrein een tent op

Alicante is met zijn 340.000 inwoners de tweede stad aan de Costa Blanca. De Spaanse regio is mede door haar zachte winters een populaire bestemming voor Noord-Europese zonzoekers.

Jarenlang was de streek ook aantrekkelijk voor arbeidsmigranten, vooral afkomstig uit Afrika, Oost-Europa en Latijns-Amerika. In de bouw, de landbouw en de dienstverlening was werk te over. Totdat de vastgoedzeepbel een jaar of vijf geleden uiteenspatte.

Kondigde de Spaanse regering in 2006 nog een generaal pardon af voor 700.000 ‘illegalen’ om de krapte op de arbeidsmarkt te verlichten, nu zucht het hele land diep onder de crisis. Ook de Costa Blanca. De werkloosheid ligt er nog boven het toch al hoge landelijke cijfer van 26 procent van de beroepsbevolking.

In Alicante zelf zijn meer dan 20.000 gezinnen rechtstreeks getroffen door de werkloosheid. Onder arbeidsmigranten in de stad is de werkloosheid inmiddels opgelopen tot 36,5 procent. Zij komen vaak niet in aanmerking voor een bijstandsuitkering. Terugkeren naar hun land van herkomst is voor de meesten geen optie.

Sommigen belanden op straat. Ze bedelen, proberen te leven van wat anderen bij de vuilnis zetten en zijn aangewezen op – al dan niet kerkelijke – barmhartigheid. Ze nemen hun intrek in leegstaande gebouwen of slaan op braakliggend terrein hun bivak op. Totdat ze ook daar niet langer worden gedoogd.