Bauke

Bauke Mollema is klaar voor de Tour, zoals dat zo mooi heet. De fysieke machinerie werkt naar behoren en vergt alleen nog wat licht onderhoud. Psychisch zit het dan ook wel snor: een gezonde spanning kan zich opbouwen. Nu is Bauke er het type niet naar zichzelf aan een ongezonde spanning te onderwerpen, maar zijn tweede plaats in de Ronde van Zwitserland zal toch enige verwachting wekken bij de Nederlandse wielerliefhebber. Wij willen eindelijk weer eens iemand in de top van het klassement. Of op zijn minst een overwinning in een bergrit, met een voorkeur voor Alpe d’Huez, de Nederlandse berg die dat al lang niet meer is.

Een geluk dat Bauke in Zwitserland op ruim een minuut eindigde van de Portugees Rui Costa, en niet op negentien seconden. Hij zou dan gefrustreerd naar huis zijn gevlogen. Notabene in de door hem gewonnen etappe naar Crans Montana verwierf hij een tijdstraf van twintig hele tellen: aanpakken van een bidon waar dat niet meer mocht. Was het een blunder van de ploegleiding of van hemzelf? In elk geval hoort de ploegleiding te weten dat Bauke, wanneer hij geconcentreerd is, zich niet bezig houdt met triviale zaken als een reglement.

Een geconcentreerde Bauke kan boos worden. Zaterdag in La Punt was hij ziedend op de ploegleiding. De Sloveen Spilak zou met 27 seconden op de finish afkoersen, zo kreeg hij te horen in zijn ‘oortje’. Als de overwinning al weg is ga je niet als een dolle de afdaling in, meende Bauke. Hij werd tweede. En Spilak? Die daalde in een groepje achter hem. Ach, ’s avonds in het hotel is het allemaal ‘uitgesproken’. De details hiervan zijn niet bekend, maar ik ben benieuwd hoe dat gegaan is.

Een geconcentreerde Bauke houdt zich kennelijk niet bezig met iets triviaals als een koersontwikkeling. Dat Spilak zich tijdens de beklimming van de Albulapas de hele tijd in de groep van Bauke bevond, en er werd afgepierd toen dezelfde Bauke met indrukwekkende pedaalslagen het tempo de hoogte injoeg, hij had het zelf niet eens opgemerkt. De kop van de wedstrijd, dat was Mollema.

Machtige beelden leverde de beklimming van de Albulapas overigens op. Wielrennen in zijn oertoestand. Grauwe, scheefgetrokken bekjes; het trage imploderen van lichamen tegen een bergwand. Het verveelt nooit.

Bauke koerst naar eigen zeggen clean, en ik geloof hem op zijn woord. Hij die geen polonaise aan zijn lijf wil, is voor het eerst op hoogtestage geweest. In zijn ongecompliceerdheid zal het hem niet eens zijn opgevallen dat hij in ijle luchten verkeerde. Maar slechter is hij er niet van geworden. In een ploegende stijl reed hij zich zondag het podium op na de tijdrit op de Flumserberg. Onbuigzaam in de concentratie.