Kluizenaar in een glasbak

Wie denkt dat wijn proeven een hobby is van Harold Hamersma, vergist zich. Het is werk.

Momenteel ben ik weer aan het proeven en schrijven voor mijn nieuwe wijnkoopgids, De Grote Hamersma 2014. Om ervoor te zorgen dat deze eind september kan uitkomen, proef ik het hele jaar door. Tijdens bezoeken aan producenten in binnen- en buitenland, op proeverijen, en van begin mei tot en met eind juli ben ik een soort kluizenaar in mijn eigen glasbak. Van mijn jaarlijkse wijnquotum van rond de 7.000 flessen proef ik ongeveer de helft thuis. Ze worden mij aangereikt door supermarkten, slijters en (internet)wijnspeciaalzaken.

Wachten tot de vijf officieel in de klok zit, is er in die drie maanden dan ook niet bij. Een tijdje terug leidde dat nog tot verwarring bij een mevrouw die een voorlees- annex doordrinksessie van mij bijwoonde. Zij wilde dat proeven thuis wel eens meemaken. En ik – de beroerdste niet – beloofde haar dat ze zich een keertje om 5 voor 8 mocht melden. Verheugd reageerde zij dat dat prima uitkwam, omdat haar kinderen dan in bed lagen. Na mijn antwoord dat ze er dan juist net uit zouden komen, heb ik niets meer van haar gehoord.

Enfin.

Het proeven voor De Grote Hamersma heeft zo zijn operationele kanten. Het is een komen en gaan van koeriers, soms twintig per dag, in het bezit van een doosje met twee flessen. Of met een hele pallet met een paar honderd. Klimaatkasten worden bijgevuld.

Om een zo goed mogelijk beeld te krijgen van een wijntype in een bepaalde prijsklasse, maak ik clusters, bijvoorbeeld van Chileense cabernet sauvignons tussen vijf en zeven euro. Dan is het een kwestie van proeven en terugkijken in de database. Wat noteerde ik vorig jaar over deze wijn? Wat niet de moeite waard is, verdwijnt in de gootsteen.

Mevrouw Hamersma, tevens hoofd logistiek, kondigt ten minste drie keer per dag aan: „Ik ga weer even naar de glasbak.” De aangebroken flessen die mij bevallen, komen op de trap van ons appartementencomplex te staan. Dat resulteerde onlangs in een foto op Facebook die mijn buurman Joost van het stilleven had gemaakt. „Ik woon in het paradijs”, was zijn bijschrift.

Lekker

De marktinformatie, oogstberichten en wijnweetjes die ik door het jaar heen verzameld heb, probeer ik in het boek te verwerken. Alleen maar schrijven dat een wijn lekker is, vind ik zelf eenvoudigweg niet boeiend genoeg. Zo leerde ik dat Duitsland verrassend genoeg voor pinot noir de op drie na grootste producent is, met meer geplante wijnstokken dan Nieuw-Zeeland en Australië samen. Maar dat er van dit rood slechts één procent wordt geëxporteerd.

Ook las ik in de digitale nieuwsbrief van Drinks Slijtersvakblad dat dit jaar rosé uit de Provence duurder zou worden door schaarste. Een dienstmededeling die ik heb verwerkt in de tekst over de beste supermarktrosé, Côtes de Provence Domaine de Saint-Ser 2012. Daarvan proefde ik vorig jaar de eerdere oogst. En in mijn aantekeningen lees ik terug dat ik dat toen ook al de beste vond. Welbeschouwd is dat dus geen nieuws. Dat de prijs precies hetzelfde is gebleven, is dat wel: 9,99 euro. Terwijl bijna alle supermarktwijnen dit jaar juist fiks duurder zijn geworden vanwege de recente btw- en accijnsverhogingen. Sneak preview. Doe er uw voordeel mee.