Opinie

Renske X-Men tomaten

Bij mij verloopt het doorgaans in drie fasen: 1. De constatering: ‘Oké, misschien was het toch iets te enthousiast om te denken dat ik best een hele pan chili sin carne alleen op kon eten.’

2. De goede voornemens: ‘Maar dan bewaar ik het gewoon! Heerlijk! Morgen tussen de middag een bordje chili opwarmen!’

3. De ontdekking: 'Hmmmm... Wat doet dat tupperwaredoosje achter in mijn koelkast? En wat zit er eigenlijk... o jezus, dit ruikt naar Satan!'

Ook ik gooi veel te vaak eten weg. Het is voornamelijk verstrooidheid: een doosje verse basilicum kopen vlak voordat ik een weekend naar mijn ouders ga, een vergeten stronk broccoli achter in de groentela. Niet zelden open ik de koelkastdeur om daar verwijtend aangekeken te worden door een bakje beschimmelde humus en een hard geworden stuk kaas. Het is beschamend – zeker wanneer je een medewerker van de Voedselbank hoort vertellen hoeveel nood er is: zij voeden in Amsterdam ongeveer 1.700 huishoudens. Dat zijn 4.000 monden.

De medewerker van de Voedselbank geeft de korte uiteenzetting aan de groep mensen die vandaag als kick-off van het evenement Damn Food Waste 24 uur lang op zoek gaat naar eten – eten dat nog prima te consumeren is, maar wat anders wordt weggegooid. Het verzamelde eten wordt vervolgens aangeboden aan de Voedselbank.

Ik ga mee met Samuel, die geregeld heeft dat we een partij afgekeurde tomaten kunnen ophalen bij een teler in Westland. Als we aankomen bij de enorme kas zien we de kratten trostomaten, op weg naar de vrachtwagen: bol, glimmend en blozend rood. Even verderop: de kratten met afgekeurde tomaten. Het zijn degenen die niet in het profiel van de Europese retail passen – de outcasts, de misfits. Sommige zijn nog groen, andere hebben beschadigingen op hun vel of zijn puntig van vorm. Een paar hebben vreemde, grillige uitsteeksels – mijn oog valt meteen op een tomaat met twee knobbels, alsof het konijnenoren zijn.

Teler Tom legt uit dat de groene tomaten nog verkocht worden, vaak aan Marokkaanse of Turkse handelaren. De rest kan verwerkt worden in de soep of in de salsa, maar daar is niet genoeg afzetmarkt voor. Dus verdwijnt er ook een deel in de vergister – het tragische lot van de tomaat die nét even anders was.

Toch: als ik kijk naar de kratten, zie ik vooral mogelijkheden. Het zijn mutanten, volgens de teler – X-Men tomaten, dus. Er moet toch een markt zijn voor unieke, non-conformistische X-groenten? Er zijn vast mensen die zich het lot aantrekken van de vreemdvormige paprika’s van de wereld, die zich juist herkennen in karaktervolle kromme komkommers en extra veel houden van tomaten met gezichtjes. Ik zeg: hipstergroenten, een gouden idee.

Ondertussen steek ik de tomaat met konijnenoren in mijn zak – en ik beloof dat ik ’m dit keer niet zal laten beschimmelen.