Handel met voorkennis

Als klokkenluider Edward Snowden gelijk heeft, zijn er bij Amerikaanse geheime diensten tienduizenden functionarissen die wanneer ze maar willen door de e-mails gaan van wie ze maar willen. „Zelfs van de president van Amerika, als je zijn privémailadres zou hebben”, aldus Snowden. Zien we het misbruik dat mogelijk is niet, of speelt er iets anders?

Als klokkenluider Edward Snowden gelijk heeft, zijn er bij Amerikaanse geheime diensten tienduizenden functionarissen die wanneer ze maar willen door de e-mails gaan van wie ze maar willen. „Zelfs van de president van Amerika, als je zijn privémailadres zou hebben”, aldus Snowden.

Zien we het misbruik dat mogelijk is niet, of speelt er iets anders?

Misschien loop ik te lang rond in de Londense City, maar ik dacht meteen: handel met voorkennis.

Als functionaris met top clearance zoek je via LinkedIn de namen op van de zakenbankiers bij Goldman Sachs, JP Morgan en Deutsche Bank die werken als fusies- & overnameadviseurs. Je zoekt hun e-mails door, sector voor sector en regio voor regio, tot je ontdekt dat T-Mobile over twintig dagen een enorme deal gaat aankondigen. Bij zulke deals gaat de koers vaak omhoog. Dit keer ook? Via LinkedIn zoek je de ‘analisten’ op die voor grote banken het bedrijf T-Mobile volgen, waardoor je in alle rust kunt lezen hoe zij geruchten over zo’n deal inschatten, welke modellen ze hanteren en of deze overname gevolgen heeft voor hun aanbevelingen aan beleggers.

Dan laat je iemand T-Mobile aandelen kopen of een positie innemen op de obligatie markt. Even roeren, drie weken laten staan en je kunt met pensioen.

Nu is dit voorbeeld natuurlijk niet realistisch, want namen opzoeken via LinkedIn is omslachtig. Je gaat gewoon de e-mails binnen van recruiters en headhunters, die beschikken over organization charts waarop alle namen van bankiers staan aangegeven – met een beetje geluk inclusief e-mailadres. Of nog beter, je gaat de e-mails binnen van de human resources bij Goldman Sachs.

En het blijft vast niet bij de Amerikaanse geheime dienst. Je vertelt mij niet dat als er tienduizenden mensen bij informatie kunnen, daar niet een paar Russische en Chinese mollen tussen zitten. Wie weet dat Al-Qaeda of Hezbollah ook wel geïnfiltreerd zijn, en hun operaties financieren met wat handel met voorkennis? Dat is in ieder geval een goede aanleiding om eens in de e-mails van bankiers met islamitische achternamen te gaan snuffelen. Wie weet wat je dan ‘toevallig’ aantreft. Toen ik nog in het Midden-Oosten werkte, gingen er aanhoudende geruchten dat Hezbollah via tussenpersonen posities innam op de Israëlische financiële markten. Een paar bommen erop en het geld liep binnen. Zo financierden die bombardementen zichzelf.

Of denk eens aan de onderhandelingen rond bijvoorbeeld de bail-out van Cyprus. Jij bent een hedge fund (een nauwelijks gereguleerd beleggingsfonds) en via een mol bij de CIA heb je toegang tot alle e-mails van alle EU-onderhandelaars. Daaruit leid je af in welke richting de wind waait, en druk maar op die mooie rooie knop met het woord ‘uitbetalen’.

Is dit cynisch? Pas als je kijkt naar wat je allemaal kunt bespioneren in de financiële wereld, zie je hoeveel van die wereld aan elkaar hangt van vertrouwen, en de aanname dat geheimen echt geheim zijn. De buitenwereld ziet gokverslaafden die ons pensioen op ‘zwart’ inzetten, maar het draait in de haute finance vaak om het onder tijdsdruk uitbaten van informatie-asymmetrieën.

Zien we het misbruik dat mogelijk is niet, of speelt er iets anders? Ik vroeg het aan een vrouw die jarenlang werkte bij een van de machtigste megabanken ter wereld. Ze deed de lay-out van de rapporten en ‘boeken’ die zakenbankiers aan hun klanten presenteerden. „Ik zag in een jaar meer geheimen dan de meeste bankiers in een heel leven”, vertelde ze. „Ik had schatrijk kunnen worden door die informatie te verkopen. Waarom deed ik dat niet? Waarom deden mijn collega’s dat niet? Tja, volgens mij zitten de meeste mensen gewoon niet zo in elkaar. Ze willen alleen hun werk goed doen.”