Nooit meer nummer 15, als eerbetoon aan Ingrid

Alle (oud-)volleybalsters van de nationale ploeg verkeren sinds de moord op Ingrid Visser in een soort shocktoestand. „Ik droom soms dat ze leeft.”

Volleybalsters kunnen volleyballen. Verdriet verwerken staat niet in hun handleiding. Toch moeten de speelsters van het Nederlands vrouwenteam sinds de moord op oud-ploeggenote Ingrid Visser en de voormalige teammanager Lodewijk Severein heftige emoties zien te controleren. Dat valt ze zwaar, want Ingrid en Lodewijk zijn nooit ver weg.

En dan moet er ook nog gespeeld worden. Gek genoeg ging dat gisteren in Zwolle in de eerste van vier oefenwedstrijden tegen Japan goed. Een wedstrijd spelen blijkt momenteel van therapeutische waarde. Met een jonge ploeg werd Japan, de nummer drie van de laatste Olympische Spelen, met 3-1 de zaal uitgetimmerd. En passant presenteerde zich een nieuw talent: Celeste Plak, onthoud die naam, zeventien jaar jong, maar nu al een speelster die de bal met vuurkracht tegen de grond rost.

Maar volleybal was gisteren bijzaak. Op de tribune was de verslagenheid bijna tastbaar. Vanaf de speelvloer hoefden internationals maar opzij te kijken of ze keken in de bedrukte gezichten van (oud-)ploeggenoten. Internationals die niet hoefden te spelen en begeleiders – zoals sportpsycholoog Rico Schuijers of sportarts Peter Vergouwen – hadden met elkaar afgesproken naar het Landstede Sportcentrum te komen. Om elkaar te steunen, maar vooral om het team bij te staan.

De gekke situatie wil dat het vrouwenteam uitvaartverzekeraar Dela als hoofdsponsor heeft – ook gespecialiseerd in rouwverwerking. In samenspraak met de volleybalbond (Nevobo) en sportkoepel NOC*NSF staat Dela geëmotioneerde volleybalsters bij. Dat is nodig, meldt Michel Everaert, directeur Sport van de Nevobo. „Omdat er plotseling pers opdoemt die we anders nooit zien. Je wilt niet weten tot hoever die media willen gaan. Ik word er soms ziek van. We hebben gekozen voor stilte en gelukkig heeft iedereen zich daaraan gehouden. Er is ook niemand in een praatprogramma verschenen.”

Dat was het laatste waaraan spelverdeelster Kim Staelens behoefte had. Ze verkeert nog in een soort shocktoestand. „Het is net een film. Ik droom soms dat Ingrid en Lodewijk nog leven. Het is zo onecht. Bij de eerste berichten over hun verdwijning dacht ik aan een grap op Facebook of zo, maar naarmate de tijd verstreek drong de ernst tot me door. Ik ben van de jonge garde en was niet zo close met Ingrid als haar leeftijdsgenoten, maar je kon altijd bij haar terecht. Een fijne meid die via sms’je vaak haar betrokkenheid toonde.”

Francien Huurman, die een jaar geleden is gestopt als international, is nog steeds niet in staat over haar gevoelens te praten. Al haar interlands – „ik denk zo rond de 430” – heeft ze samen met Ingrid Visser gespeeld. Ze kenden elkaar door en door. „Het leven gaat door. Daarom wilden we vanavond bij de eerste interland na de moord zijn.”

Huurman zal zaterdag bij de herdenkingsbijeenkomst in Almere wel praten. Samen met Chaïne Staelens voert zij het woord namens het nationale team. Huurman ziet er tegenop, maar beschouwt het als haar morele plicht. „Ja, ik heb de tekst al geschreven.”

Op het moment dat Ingrid Visser en Lodewijk Severein in Almere worden herdacht, wordt in Scheveningen de World Tour beachvolleybal stilgelegd. Wie niet in volleyballend Nederland zal er zaterdag bij stilstaan? Oud-international Ron Zwerver zeker. Ook hij was gisteravond in Zwolle een getormenteerde toeschouwer. „Ik moest kokhalzen toen ik het bericht van de moord hoorde. Man, wat vind ik dit erg. Ik weet dat er veel foute clubs in het buitenland zijn, maar dat dubieuze praktijken moord tot gevolg hebben, nee, dat kon ik me niet voorstellen. Ik ben er nog steeds doodziek van.”

Volgens bondscoach Vermeulen komen de emoties in de nationale ploeg regelmatig naar boven. Er wordt veel gepraat. En een gebaar gemaakt. Door geen speelster met Ingrids nummer 15 te laten spelen. Vermeulen „Dat zou ongepast zijn.” Waarna hij liet doorschemeren, dat zaterdag tijdens de herdenkingsbijeenkomst waarschijnlijk wordt bekendgemaakt dat het nummer 15 nooit meer gebruikt wordt. Als eerbetoon aan Ingrid Visser.