Ik ben heel brutaal in afdingen

Fiorienne Westenberg (24) is communicatiemanager en projectassistent Ze werkt bij organisatie-ontwikkelbureau GUEST Fiorienne woont met een vriendin in een huurhuis

In

‘Vorig jaar in januari ben ik bij GUEST begonnen. Ze wilden me niet meer kwijt na mijn afstudeerstage voor mijn opleiding communicatiemanagement en boden me deze baan aan – een functie die er nog niet was. Voor mijn stage stond ook geen vacature open, ik heb gewoon gezocht naar een bedrijf dat bij me paste en ze een brief gestuurd waarin ik vrij brutaal uitlegde wat er beter kon aan hun website.

„Ik vind dat ik een mooi starterssalaris verdien. Daar heb ik wel voor onderhandeld: op internet had ik opgezocht wat een startende communicatiemanager verdient en hierdoor heb ik toch een centje meer gekregen. Nadat mijn halfjaarcontract werd verlengd, kreeg ik vanzelf een salarisverhoging.

„Toen ik deze baan kreeg aangeboden, heb ik even getwijfeld. Ik was nog maar 23, wilde ik al werken? Mensen zeiden: ga doorstuderen, doe een master. Maar communicatiewetenschap vind ik eigenlijk onzin, realiseerde ik me. Het is zo’n praktisch vak, dat leer je door te doen. Werkervaring telt meer dan studie. Ik ben heel blij dat ik voor deze baan heb gekozen: ik wil niet meer in de boeken zitten, ik wil nú mooie dingen doen. En dat lukt – zo organiseer ik pr-events en maak ik bedrijfsfilms.

„Er werken hier maar tien mensen, waardoor ik eigenlijk geen doorgroeimogelijkheden in mijn vakgebied heb. Dat vind ik jammer. Vrienden verklaren me voor gek als ik over zoiets klaag, zij zeggen: wees blij dat je zo’n mooie baan hebt. En dat ben ik ook. Maar ja, ik ben nou eenmaal ook zo ambitieus als de pest.”

Uit

‘Nu ik student-af ben en werk, leef ik luxer: wijntjes drinken, meer kleren kopen, op vakantie. Vroeger maakte ik een bak macaroni voor de hele week, nu kook ik elke avond wat anders. En ik ga haast elke week wel uit eten. Maar dat kan nu ook nog makkelijk: ik ben 24, heb geen auto, geen kinderen, geen huis. Dus ik neem het er lekker van.

„Ik kom uit een goede familie, maar ik kreeg thuis niet alles cadeau. Je moet hard werken voor je centjes, zo ben ik opgevoed. En terecht. Sommige leeftijdgenoten hebben niet geleerd voor zichzelf te zorgen. Ik werk al sinds mijn vijftiende. Het is toch veel leuker om een mooie tas te kopen wanneer je er zelf hard voor gewerkt hebt?

„Een huis voor mezelf kan ik nog niet betalen. Maar dat vind ik niet erg, want ik heb het ontzettend gezellig met mijn huisgenote. Zij is makelaar en werkt ook 40 uur in de week. Dus we gaan allebei gewoon lekker vroeg naar bed, en we koken vaak zomaar een driegangenmenu samen. Ik zit niet meer in een studentenhuissfeer.

„Ik kick op koopjes, ben niet duurder gaan winkelen. Mooie oorbellen scoren voor maar 12 euro, dat is een sport. Ik vind afdingen fantastisch, en ben er heel brutaal in. Laatst kreeg ik schoenen met 20 euro korting mee, omdat er een kleurverschil was tussen de linker en de rechter. ‘Maar mevrouw’, zeg ik dan. ‘Deze krijgt u toch niet meer verkocht.’ Dan zet ik die donkerste een weekje in de vensterbank en hebben ze weer dezelfde kleur, haha. Weet die troela veel.”

Ook vertellen over je inkomsten en uitgaven in deze rubriek? Aanmelden kan via werk@nrc.nl