Vreemde bedgenoten

Heel vreemde bedgenoten: Israël en de Libanese aartsvijand Hezbollah bevinden zich in de Syrische oorlog de facto in hetzelfde kamp. Het is publiek geheim dat de Israëlische regering voortzetting van president Assads regime prefereert boven een rebellenregime in Damascus. Het gaat immers in de echte werkelijkheid niet om democratie of mensenrechten maar om de eigen veiligheid. Assad heeft altijd trouw Israëls veiligheid bewaakt.

Niemand weet op dit moment welke rebellen de macht zouden overnemen als Assad zou vallen. Het zouden dus heel goed de met Al-Qaeda verbonden extremisten kunnen zijn, die fanatiek en gedisciplineerd zijn en betere resultaten boeken in de strijd dan hun gematigder wapenbroeders. De speciale onderzoekscommissie van de Verenigde Naties heeft net ook vastgesteld dat min of meer seculiere rebellen nog maar een minderheid vormen. „De meerderheid van de rebellen staat heel ver van democratische gedachten en zij hebben andere aspiraties”, zei VN-onderzoeker Paulo Pinheiro vorige week. Hoofdenafhakkers bewijzen zijn woorden.

En wie vecht voor Assad? Juist, het gehate Hezbollah.

Wat moet het Westen met Syrië? Al heel vroeg in de opstand verklaarden Amerikaanse, Britse en Franse leiders met zoveel woorden dat Assad moest wijken voor een democratisch bewind, zonder twijfel in de overtuiging dat zijn laatste uur al had geslagen. In plaats daarvan zijn de rebellen in hun verdeeldheid vastgelopen en boekt het regime terreinwinst.

De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Laurent Fabius, legde vorige week uit dat er een „wanverhouding is op wapengebied omdat de heer Bashar al-Assad vliegtuigen en zo heeft, en de strijders van het verzet niet dezelfde middelen hebben”. ‘En zo’ staat voor tanks en Scud-raketten. De situatie op de grond moet „in evenwicht worden gebracht”, zei hij.

Dus nu ook maar dergelijk wapentuig leveren, zodat iedereen elkaar met dezelfde middelen kan uitroeien?

Nee, nee, dat is ook niet de bedoeling. Frankrijk en Groot-Brittannië, dat ook wapens aan opstandelingen wil leveren, willen ‘verdedigingswapens’ leveren. Er valt te twisten over het verschil met ‘aanvalswapens’, maar ze bedoelen daarmee draagbare luchtdoelraketten om Assads vliegtuigen uit de lucht te schieten.

En daar komt Israël weer om de hoek kijken. Want daarmee kan je ook Israëlische vliegtuigen neerhalen. De Fransen en Britten willen trouwens zelf ook niet dat dergelijke wapens bij Al-Qaeda-rebellen of hun vrienden terechtkomen. Daarom zeggen ze nu te studeren op aanpassingen waardoor ze op afstand kunnen worden gevolgd en desnoods geneutraliseerd. Maar dat kan nog wel een tijdje duren, als het al mogelijk is.

Westerse leiders zeggen van alles om te verhullen dat ze ook geen oplossing weten.