Brieven

De tweede Fyra in de maak heet bestuurschaos

De Nationale Ombudsman waarschuwt voor bestuurlijke chaos wanneer gemeenten in twee jaar tijd taken van Den Haag gaan overnemen (NRC Handelsblad, 5 juni). Ook de Vereniging van Nederlandse Gemeenten is daar kritisch over. Ik heb er geen enkele twijfel over dat in het ambtelijke voortraject is gesteld dat een invoertijd van twee jaar extreem kort is. Toch gaat het ongewijzigd door. Het doet sterk denken aan wat eerder in deze krant stond. Zes maanden voor de Fyratreinen werden besteld, werd de verantwoordelijke NS-chef door deskundigen ontraden dat te doen. Letterlijk werd gezegd : „Dit wordt een drama.” Hij wilde het niet horen. De uitkomst kennen we. Ik denk dat de plannen waar de Nationale Ombudsman voor waarschuwt een tweede Fyra worden, met een chaos die jaren kost om te herstellen. De Tweede Kamer stort zich op het ontstaan van Fyra 1.0, terwijl er een Fyra 2.0 in de maak is. Totaal absurd.

Jan Tolsma

Leiden

De risee van Europa

De hogesnelheidslijn is mede aangelegd om te voorkomen dat Nederland het ‘Jutland van Europa’ wordt. In dat opzicht is dit project een groot succes geworden: we zijn inmiddels de risee van Europa.

Hans Schinkel

Assen

Zelf koken of fastfood

Louise Fresco leest een interview met Michael Pollan naar aanleiding van zijn boek Cooked en veegt hem vervolgens de mantel uit omdat hij er zo’n binair wereldbeeld op nahoudt waarin de mens veroordeeld is tot of zelf koken of fastfood (NRC Handelsblad, 5 juni). Volgens Fresco weigert Pollan in te zien dat er zich tussen deze extremen vele grijstinten bevinden. Als Fresco de moeite had genomen om de inleiding van Pollans boek te lezen, was ze er achter gekomen dat hij er net zo over denkt. Pollan schrijft dat ons koken het hele spectrum tussen zelf doen en fastfood beslaat en dat de meesten van ons afhankelijk van tijd, plaats en stemming dan weer zelf koken, dan weer leunen op de voedselindustrie. Anders dan Fresco beweert, ziet ook Pollan de zegeningen van de arbeidsdeling, die hem in staat stellen een boek te schrijven terwijl anderen ervoor zorgen dat hij makkelijk aan zijn voedsel komt, zich kan kleden, enz. Het enige dat Pollan ons wil meegeven is dat we meer opschuiven richting zelf doen, om zo weer meer verbonden te raken met ons eigen eten en niet overgeleverd zijn aan de grillen van anderen, zoals de voedselindustrie.

Herman Lelieveldt

Middelburg