Getatoeëerde theaterspelers

Een recent verschenen koffietafelboek wil zowel ‘tatoeageliefhebbers als verzamelaars van Japanse houtsnedes’ bekoren.

Een koffietafelboek over tatoeages zonder foto’s van getatoeëerde lichamen, dat is Ukiyo-e To Horimono. The History and Art of Japanese Prints and Tattooing. Het boek vertelt de geschiedenis van tatoeages in Japan aan de hand van honderden houtsnedes.

Uitgebreid beschrijft en illustreert auteur en kunstenaar Jan van Doesburg hoe een gebruik dat in de Edo-periode (1603-1868) werd ingezet om criminelen te brandmerken, later werd opgepikt door courtisanes die er hun trouw aan een bepaalde man mee uitdrukten. En door dappere brandweerlieden, wat de niet al te beste reputatie van tatoeages in Japan ten goede kwam. Ook komt de invloed van de door Hokusai geïllustreerde Japanse vertaling uit 1805 van de Suikoden of Het verhaal van de wateroever aan bod. Deze Chinese verhalenserie over 108 ‘Robin Hoods’ die overheidscorruptie bestrijden, heeft immers personages met opvallende figuratieve tatoeages. Verder licht Van Doesburg, in wat schoolse teksten maar met prachtige beelden, de opkomst van lichaamsbedekkende tatoeages bij acteurs in het Kabuki-theater toe, in de vroege negentiende eeuw.

Houtsnedes van getatoeëerde theaterspelers uit Osaka zijn „een obsessie” geworden voor de auteur sinds hij er tijdens zijn opleiding in de jaren 70 voor het eerst mee in contact kwam. Van Doesburg leerde Japans om de teksten op houtsnedes te lezen en publiceerde artikelen over het onderwerp. Nu geeft hij in eigen beheer The History and Art of Japanese Prints and Tattooing uit, een Engelstalig boek dat volgens hem zowel „tatoeageliefhebbers als verzamelaars van Japanse houtsnedes zal bekoren”.

www.huysdenesch.com