De inwoners van pretpark Venetië in de verdrukking

Een toeriste laat zich fotograferen in Venetië.
Een toeriste laat zich fotograferen in Venetië.

Holland Doc: I love Venice Ned. 2, 23.00 - 00.00 uur

Met opgestoken middelvinger, sirenes, rook en spandoeken probeert een groep Venetianen een groot cruiseschip duidelijk te maken dat het niet gewenst is in de wonderschone stad. Zal hun proteststem te horen zijn boven de sonore toeter uit van het kolossale schip?

In hun documentaire I Love Venice geven regisseurs Quirine Racké en Helena Muskens het woord aan de krimpende groep inwoners van het oude Venetië, dat door het toerisme onder de voet wordt gelopen. Een digitale teller in de etalage van een apotheek registreert dat hun aantal tot onder de 60.000 is gezakt. Vlak de Tweede Wereldoorlog waren het er 175.000. Nu demonstreren de achterblijvers om behoud van hun ziekenhuis, om behoud van de huizen die voor henzelf te duur zijn en allemaal in B&B’s en hotels worden omgezet.

De stelling dat Venetië in een pretpark verandert, is niet nieuw. De toegevoegde waarde van de film is echter dat de inwoners van de oude stad mensen van vlees en bloed worden, met een gezicht en verhaal. De vrouw die zich afvraagt wat ze nu met huis van haar overleden moeder moet; de bejaarde zusters die lampenkappen maken waar geen vraag naar is; de man die met zijn hond over het San Marco loopt en vertelt dat hij de voorkeur geeft aan de volle stad in de zomer, omdat de lege stad ’s winters zo leeg is. De melancholie is tastbaar, en zowel zij die vechten als wij die kijken, weten de uitkomst eigenlijk al.