Dead Duck Day

Het begon als een grap, op 5 juni 1996 om 17.55 uur. Samen met een collega stond ik met een opgezette eend en twee flesjes bier naast de glazen gevel van het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam. De wilde eend (Anas platyrhynchos) had zich precies een jaar eerder op die plek doodgevlogen tegen het gebouw. Bijzondere bijkomstigheid was dat de dode woerd toen onmiddellijk en langdurig werd ‘verkracht’ door een andere wilde eend, van hetzelfde geslacht. Toevallig was ik ooggetuige van dit voorval. Mijn notities belandden in een bureaulade, de eend in de museumcollectie. Maar, samen met ingewijden nam ik de vogel elk jaar op 5 juni om vijf voor zes mee naar buiten, naar de plaats waar hij aan zijn eind gekomen was. De korte herdenking noemden we ‘Dead Duck Day’.

Toen de eend – na publicatie van The first case of homosexual necrophilia in the mallard – een zekere faam verwierf, kreeg de buitenwereld lucht van Dead Duck Day en werd het een openbare herdenking. Inmiddels verzamelt zich jaarlijks een bont gezelschap onder de glazen gevel van het museum. De dramatische dood van de eend wordt herdacht, ik vertel de laatste nieuwtjes over opmerkelijk diergedrag en vraag aandacht voor de miljarden andere vogels die tegen glazen gebouwen om het leven komen. Na afloop verplaatst het gezelschap zich met het museumstuk naar restaurant Tai Wu waar zes gangen eend op het menu staat. Ook Achterpaginalezers zijn morgen welkom bij Dead Duck Day: zie www.deadduckday.nl

Kees Moeiliker schrijft tweewekelijks over dieren.