Ster

Het is allemaal begonnen in Spa, in de Ardennen. Daar aten we voor het eerst in een restaurant met een Michelinster. Het heette Le Grand Cerf. Bestaat niet meer, helaas. Het maakte een verpletterende indruk. Niet alleen was de ontvangst buitengewoon vriendelijk, men leek wel blij te zijn met de komst van twee tamelijk armoedig geklede jonge mensen. Bij het aperitief, twee glaasjes droge sherry, wat in die jaren gebruikelijk was om voor het eten te drinken, werd een reusachtige koperen schaal gebracht, tot de nok gevuld met olijven. De patron zag ons, onervaren eters als we waren, worstelen met de menukaart, kwam gezellig bij ons zitten en sprak ons, omdat wij Nederlanders waren, in het Vlaams toe: „Kan ik oe elpen?” Met hem hebben we een menu samengesteld. Ik herinner me alleen het voorgerecht en het nagerecht nog levendig. We kregen een gepocheerde forel, aan tafel geflambeerd met pastis en hij werd geserveerd op een schaal met een porseleinen beeldje van een vissend jongetje met een hengeltje. Afgezien nog van de presentatie was het bijzonder smakelijk. Het nagerecht was een grote trog met wilde aardbeien, overgoten met, naar ik me herinner, Grand Marnier. Het was een bijzondere ervaring, niet alleen door het eten, maar ook door de geweldige gastvrijheid en het zichtbare genoegen waarmee ze hun gasten verwenden. Toen we in onze gammele 2CV vertrokken kwam de patron naar buiten en wuifde ons langdurig na. Vanaf dat moment was ik hooked en wenste nog uitsluitend te dineren in dergelijke gelegenheden. Met enige trots kan ik melden dat ik verscheidene restaurants naar hun tweede ster heb toe gegeten.