brieven

Boycot van Iran helpt niet op ontwapeningscongres

Van Dalen en Naftaniel pleiten voor een Nederlandse boycot van de Geneefse Ontwapeningsconferentie (Conference on Disarmament, CD) omdat Iran de alfabetisch toegewezen voorzitterszetel een maand gaat bekleden (NRC Handelsblad, 27 mei). Iran zou misbruik gaan maken van deze positie „om zijn regionale leiderschapspositie te onderstrepen”, aldus de auteurs. Inderdaad, de Iraanse nucleaire activiteiten zijn omstreden, en er zijn buiten de CD moeizame onderhandelingen over aan de gang. Maar boycot helpt niks: de conferentie komt dan in politiek vaarwater terecht waar het niet hoort. Juist met alle relevante landen moet onderhandeld worden over ontwapeningszaken, en vooral met je tegenstanders. Binnenkort is Israël aan de beurt voor het voorzitterschap. Moeten we dan ook boycotten omdat Israël zich zelden iets aantrekt van VN-uitspraken? En wellicht ook omdat Israël geen enkel verdrag dat de CD heeft uitonderhandeld, heeft geratificeerd (Non-proliferatieverdrag, verdragen tegen biologische en chemische wapens, stopzetting kernproeven)? Als wij het Iraanse voorzitterschap boycotten dan zullen velen Israël dezelfde behandeling geven. Tel uit je winst.

Ir. Arend J. Meerburg

Oud-lid van de Ned. CD-delegatie

Eén spelling, één uitweg

Geert Joris, algemeen secretaris van de Nederlandse Taalunie, beklaagt zich erover dat er naast ‘zijn’ groene ook een witte spelling van het Genootschap Onze Taal en een aantal media bestaat. (NRC Handelsblad, 25 mei). Dit beklag is niet serieus te nemen. De Taalunie heeft op spellinggebied een bedenkelijk verleden. Velen zullen zich herinneren dat de commissie-Geerts in 1995 met bedenksels als sjirurg op de proppen kwam. Gelukkig zijn deze direct naar de prullenmand verwezen. Helaas zijn toen wel kleinere ingrepen doorgevoerd. Ofschoon er geen sluitende regel voor de n als tussenletter in samenstellingen (nachtegaal, bessensap) kan worden opgesteld, verhinderde dat de Taalunie niet om met een quasiregel te komen die niet toe te passen was en rare, afwijkende woordbeelden opleverde. In 2005 werd die quasiregel alweer gewijzigd terwijl andere woordbeelden nodeloos werden ontregeld door streepjes te plaatsen of juist weg te halen. De witte spelling is een reactie op dit groene geknutsel. Het verschil is simpel: wit sluit het beste aan bij de schrijftraditie. Als Geert Joris één spelling wil, is er voor hem maar één rationele uitweg: aansluiting bij witte woordbeelden als reïntegratie, quantummechanica, 1-aprilgrap, sociaal-democratie en Middeleeuwen.

G.C. Molewijk

Amsterdam