De nieuwe Noah heet Monfils

De Fransen durven weer over tennissucces te dromen. Na Jo Wilfried Tsonga is er nu Gaël Monfils, die doet denken aan Yannick Noah.

Tussen de derde en vierde set pakt Gaël Monfils zijn telefoon, vraagt de scheidsrechter om toestemming en filmt de wave die door Stade Philippe Chatrier gaat. De tennisser en het Franse publiek houden van elkaar. Zolang de hoop op winst gloort, blijft de liefde wederzijds. „Het voelt altijd goed om hier te zijn”, zegt Gaël Monfils nadat hij gisteren in vier sets won van Ernest Gulbis (6-7, 6-4, 7-6 en 6-1). „In Parijs heb ik extra energie. Het publiek staat honderd procent achter me. Van extra druk heb ik geen last.”

La terre de Monfils, zo betitelt het dagprogramma van Roland Garros het Parijse tennispark. Frankrijk smacht dertig jaar na de laatste mannenzege van Yannick Noah naar nieuw succes. Monfils laat zich graag meeslepen met de Franse tennisdroom en voedt de verwachtingen maar al te graag. „Heel diep van binnen zit de drang om een grandslamtoernooi te winnen”, stelt hij. „Ik wil er heel graag één winnen. En ik ben ervan overtuigd dat dit in me zit.” En waarom zouden de chauvinistische Fransen hem niet geloven?

Monfils is één van de achttien Franse tennissers die in het hoofdschema van het mannentoernooi begonnen. Vooraf werd hij zeker niet ingeschat als de grootste kanshebber. Monfils stond in de schaduw van landgenoten als Jo-Wilfried Tsonga, Richard Gasquet, Gilles Simon en Benoit Paire. Sterker nog: de organisatie van Roland Garros moest Monfils een wildcard verstrekken omdat hij te laag op de wereldranglijst stond. Monfils heeft pas de laatste weken op de Franse graveltoernooien van Bordeaux en Nice zijn goede vorm weer te pakken. „Ik speel nu eenmaal heel graag in Frankrijk”, legt hij uit.

En de Fransen zien Monfils graag in Frankrijk tennissen. Na zijn verrassende winst in de eerste ronde tegen de als vijfde geplaatste Tsjech Tomas Berdych zijn de verwachtingen nog hoger gespannen voor partij tegen Gulbis. Aan het einde van de ochtend verdringen zich duizenden toeschouwers aan de poorten van het tennispark dat al jaren uit zijn voegen barst. Plannen voor uitbreiding liggen gereed, maar een nieuw overdekt court central laat nog jaren op zich wachten.

Zo’n 35.000 mensen lopen op het driehoekige stuk grond tussen de Avenue de la Porte d’Auteuil en de Boulevard d’Auteuil. Op de promenade van het stadion Philippe Chatrier naar het Court Suzanne Lenglen drommen de mensen samen voor de winkeltjes, waar shirts met een afbeelding van Noah nog altijd populair zijn. De Fransen koesteren de successen uit het verleden.

Tussen het court central en court 1 staan op een klein pleintje de beeldjes van de ‘vier musketiers’ Henri Cochet, Jean Borotra, Toto Brugnon en René Lacoste. Dit viertal schreef in september 1927 geschiedenis door in de VS de Davis Cup te veroveren. Het was deze zege die de Fransen destijds deed besluiten een nieuw tennispark aan te leggen.

Het was de bedoeling dat Roland Garros voor altijd het podium werd waarop de Fransen zouden zegevieren. Maar prestaties uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst. Hoe langer succes uitblijft, hoe meer de Fransen snakken naar ‘een nieuwe Noah’. De donkere oud-kampioen is in meerdere opzichten een rolmodel voor Monfils. De roots van Noah, zoon van een voetballer uit Kameroen, liggen voor een deel buiten Frankrijk. De ouders van Monfils komen uit de Caraïbische eilanden Martinique en Guadeloupe.

Monfils won in 2004 drie van de vier grandslamtoernooien bij de junioren: de Australian Open, Roland Garros en Wimbledon. Het was Noah die er bij Monfils aan het begin van diens carrière op hamerde dat hij zijn spel moest aanpassen, moest werken aan zijn techniek, zijn fysiek en minder op zijn gevoel moest afgaan. De eigenzinnige Monfils sloeg de adviezen in de wind, maar merkte snel dat hij het alleen met zijn snelheid, kracht en spectaculaire slagen niet zou redden. Hij verloor vaak omdat zijn tegenstanders slimmer en professioneler waren.

In 2008 gingen de ogen van Monfils dan toch open. Hij leek volwassen te worden, haalde de halve finales op Roland Garros en groeide uit tot publiekslieveling. Maar Monfils wist die prestatie niet meer te evenaren. Grilligheid is zijn handelsmerk gebleven. Monfils kan van iedereen winnen, maar ook verliezen. Vorig jaar ontbrak La Monf op Roland Garros door een blessure, maar nu betovert hij het tennispubliek weer als vanouds. Monfils doet de Franse hoop weer leven.