Pesten haarfijn ontleed

Después de Lucía. Regie: Michel Franco. Met: Tessa Ia, Hernán Mendoza, Gonzálo Vega Sisto, Francisco Rueda. In: 6 bioscopen.

De camera staat in een auto, waarin Roberto en zijn dochter Alejandra zitten, op weg van Puerto Vallarta naar Mexico City. Regisseur Michel Franco filmt alles in één take en in een onopgesmukte stijl : scènes mogen lang duren en de camera is kalm observerend. Het belang van auto’s blijkt halverwege de film, als Franco onthult dat de achtergelaten auto uit de eerste scène van de film toebehoorde aan de overleden vrouw van Roberto. Het was het opgeknapte wrak van de auto waarin zij verongelukte. De titel Después de Lucía (‘Na Lucía’) verwijst naar haar dood die als een schaduw over de hele film hangt.

Alejandra gaat in Mexico City naar haar nieuwe school en lijkt daar makkelijk vrienden te maken. Maar als zij een keer dronken seks heeft met een klasgenoot en hij dit filmt en op internet zet, wordt ze het slachtoffer van pesterijen die meer en meer uit de hand lopen. Ook dit toont Franco in lange scènes, zoals die waarin Alejandra door haar klasgenoten gedwongen wordt een hele vieze verjaardagstaart te eten. Zelfs als ze gaat kokhalzen, ziet niemand in dat het pesten een grens overgaat – en dan moeten de gruwelijker vernederingen nog komen.

De film is een haarfijne analyse van macht, populariteit, uitsluiting en de kwalijke aspecten van sociale media. Maar Después de Lucía gaat ook over moeizame rouwverwerking. Noch vader noch dochter laat emoties toe. Ze praten er met niemand over, ook niet met elkaar. Chef-kok Roberto ligt vaak wezenloos op bed of op de bank en Alejandra neemt de moederrol op zich, en gedraagt zich vaak volwassener dan haar depressieve vader. Waar dit allemaal toe leidt bij binnenvetter Roberto, is te zien in de huiveringwekkende climax.