Column

Napoleon in Dubai

Zeeshaan Shah, kandidaat in The Apprentice (BBC 1).

De uitzendavonden van het negende Britse seizoen van The Apprentice (BBC 1) doen nogal chaotisch aan: soms twee keer in een week, meestal op woensdag, soms op dinsdag of donderdag. Toch heb ik nog niets gemist van deze amusante manier om op de hoogte te blijven van de mores van jonge ondernemers.

Gisteren was aflevering 5 wel heel spannend en instructief. Lord Sugar geeft zijn pupillen in het kader van de globalisering altijd wel een keer een buitenlandse opdracht, maar nooit eerder moesten ze gaan winkelen in Dubai. Het leek wel een valstrik voor de Pakistaanse kandidaat Zeeshaan Shah, die als vastgoedhandelaar een paar jaar in Dubai had gewoond. Hij kende de stad als zijn broekzak, zei hij, maar ja, hij vergeleek zichzelf ook met Napoleon en zei dingen als: „Ik geloof in mezelf, ik geloof in Zeeshaan Shah.”

Dat soort dadendrang kan Lord Sugar in het algemeen meer waarderen dan bescheiden onzichtbaarheid en gebrek aan initiatief. Het lijkt wel of het in de moderne zakenwereld een pre is als je op het juiste moment je teamgenoten een mes in de rug weet te steken en achteraf de baas verzekert dat jij het natuurlijk niet was, als gepassioneerde teamspeler.

Die kippendrift had in de eerste vier afleveringen vooral de meisjes parten gespeeld, die zo druk bezig waren elkaar in de gaten te houden en door elkaar heen te praten, dat ze aan de opdracht nauwelijks toekwamen.

Goed, Zeeshaan werd dus projectleider in Dubai. Leah, een arts met zakelijke ambities, stelde zich vergeefs tegenkandidaat, maar werd weggelachen. Onder leiding van deze ervaren ex-bewoner van de Emiraten zou het een fluitje van een cent worden om acht exact gespecificeerde objecten voor een zo laag mogelijke prijs in te kopen. De leider verbood een bezoek aan een van de dure winkelcentra, alles was te koop in de souk.

Daar maakten twee mannelijke teamleden blunders, met het omrekenen van voeten naar centimeters, en met het herkennen van traditionele kledij. Napoleon dacht dat een oud („Egyptisch, mahonie, standaardmaat”) een soort parfum was in plaats van een muziekinstrument. Tegenwerpingen van Leah en Natalie werden genegeerd of overruled.

Het team verloor. De leider nam de enige twee vrouwen mee naar de boardroom, waar zij hem verweten dat hij misschien niet zo goed met vrouwen overweg kon. Dat leek een eufemisme. En toch was hij er bijna mee weggekomen, in dit merkwaardige strijdperk van mannelijke en vrouwelijke hormonen.