Geld is een ander woord voor vrijheid

Daan Herweg (31) is jazzpianist en werkt als zzp’er Naast zijn optredens is hij producer, songschrijver en arrangeur Daan woont in een koophuis

in

‘Het is nogal een grap dat ik een hypotheek heb. Uit 2005 komt die, vóór de crisis. Ik zat nog op het conservatorium, en opeens verdiende ik 20.000 euro omdat ik had meegeschreven aan twee hits van Lange Frans & Baas B. Bij de bank vonden ze dat zo leuk dat ze zeiden: hier, twee ton! Ineens had ik een huis. Echt idioot, want al snel kon ik het niet meer betalen en moesten mijn ouders bijspringen. Ik wilde toen even niet in popbands spelen, om me te concentreren op jazz. Daardoor verdiende ik minder, maar ik dacht: ik ga zorgen dat ik ergens écht goed in word – ook daarmee valt geld te verdienen. Dat heeft geloond: ik kan mijn hypotheek weer betalen.

„Voor een muzikant verdien ik eigenlijk absurd goed. Dat komt doordat ik heel veel doe: drie, vier keer per week treed ik op met bands. Daarnaast arrangeer ik, geef ik les en doe ik productiewerk. Ook ben ik songschrijver, zo schreef ik laatst nog mee aan een nummer voor Caro Emerald.

„Niet arrogant bedoeld, maar ik kom om in de klussen. Terwijl ik toch helemaal geen netwerker ben. Ik haat dat narcistische gedoe van: hier is mijn kaartje. Natuurlijk heb ik ook een ijdele kant, dat hoort erbij als muzikant. Maar toch, ik krijg de kriebels van zelfpromotie. Eigenlijk onzin, want het is gewoon iets praktisch wat je moet doen als artiest.

„Muzikanten zijn meestal geen geboren ondernemers. Zelf heb ik de mazzel dat ik het spelletje snap, al doe ik vaak ook maar wat. Muzikanten zeggen: the people, the money, the music – daarvan moeten er per klus twee kloppen voor je.”

uit

‘Mijn studio kost me meer dan mijn huis. Maar ik verdien hem terug. Ik neem er demo’s op, doe er productie en verhuur hem. Het is een investeringsobject dat ik twee jaar geleden ben gaan huren en nu begin terug te verdienen.

„Het cliché van de verheven, straatarme muzikant die op drie hoog achter lijdt voor de kunst: ik heb geen zin in zo’n bestaan. Ik wil op vakantie kunnen, lekker eten, soms een rondje van 100 euro geven. Geld is een ander woord voor vrijheid.

„Er zit een groot gat in mijn hand. Maar ik heb daar geen last van. Als ik geen geld heb, geef ik het ook niet uit. Als ik het wel heb, is het meteen weg: prima. Als je je geld laat rollen, komt het ooit weer bij je terug, is mijn ervaring. Ik ben weleens op een mad shopping spree gegaan in Parijs: 1.200 euro aan kleding. Echt verschrikkelijk. Als artiest heb ik natuurlijk ook mooie overhemden enzo nodig. Maar die haal ik net zo goed bij de Hema.

„Aan centenpikkers en gierigaards heb ik een hekel. Dat heb ik ook van mijn ouders. Al hebben ze ons ook bijgebracht dat het geld niet op je rug groeit. Mijn moeder let op de kleintjes en vindt dure jurken of auto’s onzin: dingen moeten functioneel zijn. Ze besteedt haar geld liever aan kunst.

„Laatst heb ik zo’n supergoedkope H&M-broek gekocht. Kut dat ik daar niet over nadenk en dan in de krant lees over hoe erg het is met die fabrieken in Bangladesh. Terwijl ik juist het type consument ben dat daarop moet letten: ik heb genoeg te besteden.”

Ook vertellen over je inkomsten en uitgaven in deze rubriek? Aanmelden kan via werk@nrc.nl