De ruimte was van jou, Harry

Holland Doc: Mijn geniale broer HarryNed. 2, 23.00 - 00.00 uur

Je ziet het vaak op begrafenissen: sprekers die de tweede persoon enkelvoud kiezen en daarbij voortdurend een naam herhalen. Roy Dames, maker van een egodocument met de dood van zijn broer als uitgangspunt, lijkt er niet mee op te kunnen houden. Op lijzige, voorgelezen toon krijgt de kijker zinnen als: „De ruimte was van jou, Harry”. „Ik probeerde in jouw geest te handelen, Harry”. Enzovoorts.

Harry is een veertig jaar geleden overleden sterrenkundige. Docenten en collega’s herinneren hem als een leergierige, optimistische twintiger. De maker, twintig toen zijn broer aan een hersentumor overleed, herinnert zich Harry als een briljante somberaar. Probleem: kan het de kijker iets schelen? Wegzappen ligt voor de hand.

En toch zou dat jammer zijn. Want behalve een irritatie wekkende vertelvorm, biedt de documentaire ook een interessant beeld van gewone Nederlanders die worstelen met het vervliegen van een wereldbeeld – en de ingrediënten daarvan: een geloof in leven na de dood; gemeenschapszin rond de plaatselijke kerk; technologische vooruitgang.

Het vliedend tijdsbeeld uit zich zelfs in Roy Dames zelf: eerst een gelovig jongetje in Beverwijk, daarna met het rapport van Rome onder de arm op pad met junks, alcoholisten en heroïnehoeren, om tot slot het vizier op zichzelf te richten – en de familie, tijd en plaats waar hij vandaan komt.