Uitstel emissienormen voor nieuwe auto’s is heilloos

De geschiedenis herhaalt zich in de Europese auto-industrie. De les luidt: negeer de pleidooien vanuit de sector.

Autoproducenten houden niet van emissielimieten. In de aanloop naar de eerste reeks in 2008 beweerden ze dat de voorgestelde norm nagenoeg onmogelijk te halen was. Tot 2008 daalde de CO2-uitstoot van nieuwe auto’s met slechts 1 procent per jaar. Daarna is het tempo van de vooruitgang op wonderbaarlijke wijze verviervoudigd. Vandaag de dag is de CO2-uitstoot van nieuwe auto’s 20 procent lager dan tien jaar geleden en zien de doelstellingen voor 2020 er plausibel uit.

Hoe moeten de toekomstige doelstellingen eruit zien? Het Europese Parlement wil dat autoproducenten de gemiddelde brandstofconsumptie laten dalen van de al afgesproken 3,9 liter per 100 kilometer in 2020 naar ongeveer 3 liter in 2025. En opnieuw komen de producenten, vooral die van Duitse luxeauto’s, in het geweer. Zij hebben de Duitse regering gevraagd het parlementaire initiatief tegen te houden. Net als in 2007 is het verzet ondoordacht. Zeker, brandstofzuinigheid is duur en ja, de Duitse producenten van luxeauto’s hebben een probleem, omdat grotere en snellere auto’s nu eenmaal meer brandstof verbruiken. Zij moeten harder werken, maar zijn bijzonder goed gepositioneerd om deze verandering door te voeren.

BMW, Audi en Daimler zijn aanzienlijk winstgevender dan pure volumeproducenten. Zij kunnen zich ook beroepen op een lange staat van dienst op het gebied van succesvolle innovaties. Naast de financiële macht en de technische deskundigheid beschikken ze over sterke merken en chique klanten die bereidwilliger zijn om meer te betalen. Een paar duizend euro extra op het prijskaartje zal de bedrijfsmodellen van de producenten van luxeauto’s niet meteen onderuit halen.

Om vooruitgang te kunnen boeken op het terrein van de brandstofveiligheid na 2020 is waarschijnlijk een groter marktaandeel van elektrische auto’s nodig, een technologie die nog in de kinderschoenen staat. Maar dit pleit juist vóór het onmiddellijk formuleren van ambitieuze doelstellingen, en niet daartegen. Strengere richtlijnen bevorderen onderzoek en ontwikkeling, en leiden tot planningszekerheid. Lange productcycli van zes tot acht jaar zorgen ervoor dat vroege richtlijnen bijzonder behulpzaam zijn.

Het enige echte argument tegen strengere emissiedoelstellingen is dat zij de winst op de korte termijn verlagen. Uitstel leidt tot tragere investeringen en verlengt de levensverwachting van bestaande, reeds betaalde technologieën. Bijziende aandeelhouders houden van zo’n strategie. Beleidsmakers zouden dat niet moeten doen.

Breakingviews is een dagelijks financieel commentaar uit het buitenland. Vertaling Menno Grootveld.