Mooie Mario

Toen kort voor het einde van de Ronde van Italië bekend werd dat Danilo Di Luca positief getest had op epo bij een verassingscontrole in april, werd hij door het rennersgilde naar een onbewoond eiland getwitterd, of nog erger. Verbijstering alom. Hoe kon het bestaan dat deze man niet had begrepen dat de tijden veranderd zijn. Terwijl ‘de wielersport’ hartstochtelijk probeert haar geloofwaardigheid te herstellen, spuit deze minkukel vrolijk voort.

De tijden lijken inderdaad verandert. Een zondaar zo openlijk afvallen en verwensen werd tot voor kort niet kinderachtig bestraft onder de vlag van de omerta.

Ik begrijp de verontwaardiging binnen het peloton, maar er zit ook een zonnige kant aan de zaak. Juist omdat het om de recidivist Di Luca gaat, kan bij wijze van contrast worden vastgesteld dat het de goede kant op gaat.

De dopingpalmares van Di Luca is indrukwekkend. Geen naam in het Italiaanse wielerpantheon is meer besmet dan de zijne. Je kon wel met hem lachen. Tijdens de door hem gewonnen Giro van 2007 werden er bij Danilo (en bij enkele geestverwanten) zulke extreem lage hormoonwaarden vastgesteld dat de dopingdetectives in een opperste staat van verwarring raakten: „Alsof het gaat om kinderen die nog moeten puberen”. De winnaar van de Ronde van Italië had de baard nog niet in de keel, kom er vandaag maar eens om. Ook de nummers drie, vier en zes van het klassement waren volgens de laboratoriumanalyses basisschoolleerlingen.

Clowns waren het, groezelige meesters in de maskering.

Dit brengt me bij mooie Mario. Had de voormalige sprintbom Mario Cipollini zijn dagelijkse Giro-column nog gehad in de Gazzetta dello Sport, hij zou gehakt hebben gemaakt van Di Luca en zijn jongste misstap. Mooie Mario schoot met scherp op dopingzondaars. Dit jaar was zijn column niet meer welkom. In februari legde de Gazzetta in een paar artikelen de langdurige relatie bloot tussen Cipollini en de Spaanse dopingdokter Fuentes. Een uitgebreid behandelplan met een waaier aan hormoonpreparaten en behoorlijk wat bloedtransfusies werd gedetailleerd afgedrukt. En ja, Mario had ook een codenaam: Maria.

Het jaar 2002 is bijzonder interessant. Cipollini beleefde het beste seizoen van zijn leven. Hij won Milaan Sanremo, Gent- Wevelgem, zes etappes in de Giro. Wie kon hem nog afhouden van de wereldtitel op het vlakke parcours van Zolder, drie maanden later? Niemand, zo is gebleken. Maar voor het zover was kondigde Mario als donderslag bij heldere hemel zijn afscheid van de wielersport aan.

Het was geen afscheid van Fuentes. De dag na terugtreden begon hij ongestoord aan een anabolenkuur, en schroefde hij de training nog wat op. In augustus was er de even onverwachte comeback; hij begon meteen weer wedstrijden te winnen. Een afscheid als maskeringsmiddel, hoe deerniswekkend kan een clown zijn.

Cipollini ontkent alles.