Hi. This is my work report.

Outsourcen, werk uitbesteden, is makkelijker dan ooit Wat gebeurt er als je een artikel bestelt in landen als India, Zweden en Bangladesh? Vooral het vertalen blijkt duur

verslaggever

Er komt een dag dat het werk als verslaggever je een beetje de keel uithangt. Je bedenkt een idee, leest een onderzoek, belt een expert, vindt op straat nog een leuk ‘reportage-element’ en je tikt een stuk. En dat nog een keer. En nog een keer. Het is de dag waarop je denkt: waarom laat ik het een ander niet doen? Waarom besteed ik mijn werk eigenlijk niet uit?

Dat kan, weten we, dat heet outsourcing.

Outsourcen is een economisch model. Natuurlijk, er zijn westerse bedrijven die hun productie of klantenservice (callcenters) wegens kostenbesparing richting Azië verplaatsen. Maar uitbesteden is niet voorbehouden aan de grote bedrijven. Iedereen kan het, en het is eenvoudiger dan ooit.

Zoals het outsourcen van een artikel. Hoe werkt dat? Ga naar een site als oDesk, eLance of Freelancer, voer de benodigde vaardigheid in (article writing), zeg hoeveel het mag kosten (3 dollar per uur), hoe goed de reputatie van je werknemer moet zijn (minstens vier sterren) en kies degene die je het meeste aanstaat.

Die keuze is enorm. Freelancer: 7,3 miljoen freelancers, oDesk: 3,1 miljoen freelancers. Elance: 2,2 miljoen freelancers, Guru: 400.000 freelancers. De sites groeien razendsnel. Niet alleen in het aantal werkzoekenden – dat is deels te wijten aan hoge werkloosheid – maar ook in omzet en klanten. E-lancing, profeteren enthousiastelingen al jaren, wordt de belangrijkste manier van werken in de toekomst. Maar hoe goed werkt het?

I am a trustworthy researcher

Ik maak een profiel aan op het overzichtelijke oDesk en scroll door de lijsten. „I have a God-gifted thirst of scientific knowledge and research.” Of: „Nothing is more orgasmic than the opportunity to express thoughts and ideas in a manner that is different.” Nou, nou.

Ik kom uit bij Sahele, die zichzelf aanprijst als een „reliable and trustworthy researcher”. De 22-jarige literatuurstudente uit Bangladesh gaat voor mij voor 20 dollar onderzoek doen naar het fenomeen ‘hoe werkt outsourcen via sites als oDesk?’ Hoe groot is het fenomeen, welke taken worden het vaakst uitbesteed, zijn er nadelen – dat soort vragen. Dan kan de volgende daar een artikel voor mij over maken. Ik voer mijn creditcardnummer in, druk op de knop ‘hire’ en Sahele gaat aan de slag.

Sahele vraagt 2,22 dollar per uur, maar doet regelmatig klussen voor 1 dollar per uur, zie ik op haar profiel. 1 dollar! Ik voel me een uitbuiter. Ik stuur een berichtje dat ze vooral niet langer dan een dag moet werken voor die 20 dollar. En dat ze ook niet alle antwoorden op de vragen hoeft te vinden.

Na vijf dagen en enig aandringen volgt een berichtje:

„Hi, This is my work report. I add there 10 article. Please cheek it and tell me, my work is right?”

Geen bronvermelding, geen antwoord op al mijn vragen, maar verder oké – al lijken een paar blogs die ze opstuurt niet heel betrouwbaar. Ze stuurt me de bronnen na. „Please give me another project and give me pay me the rest of the money and 5 star feedback.” Ik ben niet helemaal tevreden, maar geef toch vijf sterren. „Zo verpest je het systeem, natuurlijk”, vindt mijn huisgenoot. Maar wie ben ik om de reputatie van een arme studente te slopen?

Ik moet leren denken als een werkgever, zoveel is duidelijk. Het voordeel van uitbesteden op een wereldwijd platform is dat je goedkope krachten kunt inhuren. Voor Sahele is 20 dollar niet weinig. Het nadeel komt op rekening van de freelancers. Iemand uit Bulgarije moet concurreren met Indiase lonen, ook al is het leven in Bulgarije duurder. En de concurrentie is moordend: oDesk (omzet 360 miljoen) had in 2012 3,1 miljoen freelancers op 1,5 miljoen opdrachten.

Maar dat is niet mijn zaak. Zonder outsourcingsplatform had de Bulgaar helemaal geen toegang tot een wereldwijde markt.

Tahir krijgt vijf sterren

De volgende stap: het artikel schrijven. Dat is heel moeilijk, hou ik mezelf graag voor. Maar het zou moeten kunnen. Bedrijven besteden in toenemende mate niet alleen suffe taakjes als weblinks checken uit, het werk wordt complexer. Ontwerper gevraagd die een 3D-model van een restaurant kan maken. Turkse advocaat gezocht die kan helpen bij een zaak. Videoproducer voor nieuw Kickstarterproject.

oDesk zocht uit wat de grootste stijgers in het aanbod zijn. Het werk dat het meest wordt uitbesteed zijn programmeertaken en ‘creatief werk’ als Photoshop of webdesign. Stijgers zijn infographics maken, Facebookmarketing, academisch schrijven en vertalen.

Waarom geen journalistiek, denk ik? Dat wordt al volop gedaan. Er zijn Amerikaanse websites die videoregistraties van raadsvergaderingen laten verslaan door Indiase freelancers. En kranten die voor hun lokale verslaggeving gebruikmaken van ‘contentbureaus’ als Journatic. Die huren op hun beurt weer Filippijnse freelancers in die onder een Amerikaanse nepnaam schrijven.

Ik kom uit bij Tahir uit India, 60+, met meer dan twintig jaar ervaring. En bovendien een Urdu-dichter en scriptschrijver voor Bollywoodfilms. Dit kan niet misgaan. Hij krijgt ook 20 dollar.

Tahir is snel en punctueel. Maar ik heb haast, dit kost allemaal toch wel veel tijd. Ik werp een snelle blik op het resultaat, prima. Ik zie cijfers, een aardig einde, woorden als ‘drawbacks ’ en ‘offshore’ en autobiografische elementen. Drie vragen ter verduidelijking en klaar. Tahir krijgt ook vijf sterren en („waarom?” vraagt de huisgenoot) een bonus van 5 dollar.

Kromme zinnen blijven staan

Maar dan de vertaling. In het westerse taalgebied schiet de prijs ineens omhoog naar absurde bedragen als 30 dollar per uur. Gelukkig vind ik op het vergelijkbare platform Elance de 26-jarige Erwin van der Weij die in Zweden woont en wat bijklust. Hij wil de vertaling wel voor 20 dollar doen. Ik betaal 21,92, de 1,92 dollar gaat naar Elance. Wel declareert Van der Weij dat hele bedrag voor één uur, ik gok dat hij zo zijn uurprijs op de site hoog houdt.

Een berichtje popt op in mijn Elance-inbox: „Je hebt denk ik wel de slechtste bron gevonden die er was, haha. Niet alleen was het Engels af en toe onbegrijpelijk, ook klopt de informatie niet. Misschien handig om dit er bij te zetten in NRC, dat het toch wel haar of zijn mening is?”

Oeps. Was het zo erg?

Ik lees het resultaat, en dat is inderdaad niet best. Van der Weij is ongenadig geweest: hij heeft alle kromme en onbegrijpelijke zinnen expres laten staan.

Onleesbaar. Maar toch ook een tikje geruststellend voor een verslaggever.