Worstelen met rinkelende telefoons

Golfster Christel Boeljon werd in de VS maanden lastig gevallen door een stalker. Langzaam keert haar vorm weer terug. Als het publiek maar stil is.

Nederland, Badhoevendorp, 26-05-2013 foto: Bram Budel. Christel Boeljon in actie tijdens het Deloitte Ladies Open golftoernooi op de nieuwe golfbaan The International tussen Amsterdam en Schiphol. Boeljon eindigde als beste nederlander op de 12de plek. Bram Budel

Zelfs de toernooidirecteur was er „helemaal misselijk van”. Met lede ogen had Liz Weima toegezien hoe de ambassadeur van Nederlands belangrijkste vrouwentoernooi, topgolfster Christel Boeljon, achttien holes lang vocht met haar luidruchtige omgeving. De opstijgende vliegtuigen van Schiphol, het voortrazende verkeer rond de gloednieuwe baan van The International – dat kon Boeljon nog wel aan. Maar hoe meer het samendrommende publiek haar op de greens omsingelde, rinkelende telefoons en ratelende camera’s in de hand, des te machtelozer werd de blik in haar ogen.

Meer dan een twaalfde plaats op de Deloitte Ladies Open zat er niet in voor Boeljon, die de koude, winderige slotdag nog zo hoopvol was begonnen op de derde plaats, met uitzicht op de titel. „Het publiek heeft me beïnvloed, maar het is geen excuus voor mijn spel”, sprak Boeljon na afloop. „Mijn spel was het net niet, vandaag.” Maar: „Als je drie of vier keer per hole moet wegstappen is dat niet fijn. Het was vanaf hole één raak, en ik was twaalf holes bezig om het van me af te gooien. Ik weet niet of iemand als Tiger dat wel kan.”

Ze had de Ladies Open zo graag gewonnen – als eerste Nederlandse sinds Weima in 1994, de huidige toernooidirecteur. De nieuwe baan in Badhoevedorp, ontworpen door voormalig Ryder Cup-captain Ian Woosnam uit Wales, was voor Boeljon het perfecte decor geweest om een moeizame periode af te sluiten.

Want de 25-jarige Beverwijkse leerde het afgelopen jaar in rap tempo dat het leven van een profgolfster ook duistere zijden kan hebben. In 2011 kende Boeljon op Killeen Castle in Ierland nog een sprookjesachtige doorbraak, toen ze als eerste Nederlandse werd geselecteerd voor de prestigieuze Solheim Cup, de vrouwenversie van de Ryder Cup. Onder enorme druk speelde ze direct een beslissende rol bij een historische Europese zege op de Verenigde Staten.

Een jaar geleden kreeg Boeljon plotseling, en uit onverwachte hoek, te maken met tegenslag. Tijdens haar toernooien op de Amerikaanse Tour (LPGA) merkte ze dat ze werd gevolgd door een man, van wie ze aanvankelijk aannam dat hij een gewone golffan was. Totdat hij haar begon aan te spreken, cadeaus stuurde en bloemen liet bezorgen in de kleedkamer of haar hotel. Maandenlang verscheen hij op de Amerikaanse golfbanen die Boeljon afliep.

Toen hij zich ook in Europa liet zien, bij de Evian Masters in Frankrijk, was de maat vol voor Boeljon. Ze hield het lange tijd geheim voor de buitenwereld, maar begin dit jaar bracht ze naar buiten dat ze was gestalkt. „Hij stond er echt elke week, stuurde dingen op, en reisde me zelfs achterna naar Europa. Dat was best eng. Weet jij veel wat hij van plan is”, zei ze enkele maanden geleden in een interview op Golf.nl. „Het zorgde voor spanning in mijn lijf en dat helpt niet als je probeert te golfen, natuurlijk.”

Haar management, Golf Team Holland, liet de stalker in Amerika screenen. „Het bleek te gaan om een Amerikaanse miljonair van middelbare leeftijd die zijn zaak had verkocht en daarna zijn tijd op de golfbaan doorbracht”, zegt manager Pieter Bijnen.

De organisatie van de LPGA liet Boeljon op de baan omringen door bewakers en dwong de man buiten een cirkel van driehonderd meter van de speelsters te blijven. Meer konden ze niet doen. Bijnen: „Hij wist precies hoe ver hij kon gaan zonder dat hij helemaal van de baan zou worden geweerd. Maar het heeft haar spel natuurlijk flink beïnvloed.”

Moe van een eindeloze reeks toernooien en de ongewenste inmenging in haar golfleven stapte Boeljon een paar maanden uit de wedstrijdsport en ging werken aan haar conditie. Inmiddels heeft ze het hoofdstuk afgesloten.

De afgelopen weken vertoonde ze steeds meer haar oude vorm, maar tot een toernooizege leidde dat nog niet. Boeljon is zelfs afgezakt van de 58ste naar de 97ste plaats op de wereldranglijst, en het is nog maar de vraag of ze zich weet te plaatsen voor de volgende Solheim Cup, half augustus in Parker (Colorado).

„Mijn spel is goed, de laatste maanden. Mentaal zit het goed”, zei Boeljon gisteren. „Dus ik ga gewoon lekker verder. Ik wacht op een topweek. Ik moet geduld hebben.”

Volgens toernooidirecteur Weima zal het publiek volgend jaar beter in toom worden gehouden. „Het werd in één keer een beetje te druk. We moeten wennen aan de nieuwe baan en aan de hoeveelheid mensen. Wij willen veel publiek en we willen dat de mensen het goed kunnen zien. Wij zijn daar opener in dan andere toernooien, maar misschien wordt de belangstelling een beetje te groot. Dit is een les voor volgend jaar. Dan moet het beter zijn.”

Tegelijkertijd worstelde Boeljon met haar houding. Als ambassadeur wilde ze het toernooi, dat uiteindelijk werd gewonnen door de Engelse Holly Clyburn, niet te hard afvallen. „Het is ook heel bijzonder, al die mensen die naar mij komen kijken. Daar ben ik ook dankbaar voor. Maar het is handiger als de baan volgend jaar is afgezet met touwen, zoals het bij elk toernooi hoort.”