Transparantie in Iran

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, heeft moeite met het „gebrek aan transparantie van de Iraanse presidentsverkiezingen”. Dat zei hij afgelopen vrijdag.

Die Kerry! Het Iraanse verkiezingsproces is juist heel transparant. De ultraconservatieve machthebbers hebben gewoon elke kandidaat die hun niet aanstond geschrapt om te garanderen dat de nieuwe president met hen in de pas loopt. Zo’n Ahmadinejad, die schreeuwer die opeens komt met bewijzen van corruptie van belangrijke leden van de machtsfactie, die wil je toch niet nog een keer?

Nogal logisch dat Ahmadinejads beste vriend, Esfandiar Rahim Mashaei, op 14 juni niet mag meedoen. Hoe zit het trouwens met je geloofwaardigheid als je een man die je voortdurend hebt gebrandmerkt als spion, tovenaar en vrijmetselaar, wél aan zulke belangrijke verkiezingen laat deelnemen?

Ook logisch dat je oud-president Rafsanjani schrapt. Die heeft zich immers geëncanailleerd met de oppositie. Corrupt ook, zo heeft Ahmadinejad in de verkiezingscampagne van 2009 bewezen. „Ik denk dat het niet mogelijk is om het land slechter te leiden dan zo”, zei de 78-jarige oud-president later tegen een oppositiewebsite. Opperste leider ayatollah Ali Khamenei kijkt er heel anders tegenaan. Die wil geen gezeur met tegenspraak en obstructie van een bejaarde rivaal.

Sla er de Iraanse grondwet maar eens op na, Kerry! Artikel 115 geeft de Raad van Hoeders van de Grondwet, een soort Hooggerechtshof, haast onbeperkte mogelijkheden om verkiezingskandidaten uit te sluiten. Is hier sprake van achterkamertjespolitiek? Nee toch? De Raad van Hoeders niet gekozen? Is het Hooggerechtshof dat dan wel?

Ook de Iraanse rechterlijke macht is volstrekt transparant. Haar chef, ayatollah Sadeq Larijani, heeft onderstreept dat justitie de nodige maatregelen zal nemen om „met verkiezingen verbonden misdrijven” de kop in te drukken. Dus niemand hoeft te denken aan massaprotesten tegen de uitslag, zoals in 2009. Toen werden de autoriteiten aanvankelijk verrast door de omvang van de demonstraties tegen Ahmadinejads herverkiezing, zodat vervolgens keiharde maatregelen moesten worden genomen om de geest weer in de fles te krijgen.

Het is heel helder, Kerry: de verkiezingen leveren een president op die zonder morren de lijn van de conservatieve geestelijkheid en de paramilitaire revolutionaire garde volgt. Dat wil zeggen: harde onderdrukking van elke dissidente stem in het binnenland, en buitenlands een compromisloze verdediging van het nucleaire programma. Weg met de curieuze mix van democratie (verkiezingen) en dictatuur (opperste leider), de democratische dictatuur die de islamitische republiek was. Iran wordt een gewone dictatuur.