Robben is niet langer de 'loser' die grote kansen mist

Bayern-aanvaller Arjen Robben verloor alle grote finales. Tot zaterdag, toen hij de winnende treffer maakte in de finale van de Champions League. Hij is verlost van een trauma.

LONDON, 25-05-2013 Wembley Stadion, Champions Leaque Finale , Borussia Dortmund - Bayern Munchen 1-2. Arjen Robben wint na twee verloren finales in de Champions Leaque eindelijk de cup met de grote oren. Het beslissende moment vlak voor tijd, doelman Roan Weldenfeller wordt geklopt. Stanley Gontha

Zou hij een topvoetballer zonder aansprekende prijzen worden? Het had er lang de schijn van. De carrière van aanvaller Arjen Robben voerde hem langs FC Groningen, PSV, Chelsea, Real Madrid, Bayern München en Oranje, maar tot op heden waren ‘slechts’ landstitels zijn deel. In drie verloren finales – twee keer in de Champions League en één keer op het WK – miste Robben vaak op beslissende momenten het doel.

Maar de Groninger besliste zaterdag namens Bayern in het Wembley-stadion in Londen in de 89ste minuut de finale van de Champions League tegen Borussia Dortmund, achttien jaar nadat Ajacied Patrick Kluivert in Wenen met een puntertje AC Milan had verschalkt en 21 jaar nadat Ronald Koeman – op het oude Wembley – met een verzengende vrije trap zijn club Barcelona langs Sampdoria had geschoten.

Als schooljongen uit Bedum fietste Arjen Robben elke dag naar Groningen, veertien kilometer heen en veertien kilometer terug. Op zijn zestiende debuteerde hij voor FC Groningen, tegen koploper Feyenoord. De jongeling dartelde vrijelijk langs de Rotterdammers.

In die begintijd van zijn loopbaan was Robben een echte linksbuiten, die zijn tegenstanders voorbij dribbelde en dan de voorzet gaf. Een van de meest memorabele wedstrijden die hij speelde, was op het EK van 2004, waar hij bijna in zijn eentje de Tsjechen bedwong, totdat bondscoach Dick Advocaat hem wisselde en Oranje alsnog met 3-2 verloor.

Bij Bayern München, waar Robben in 2009 belandde, werd hij op rechts geposteerd. Omdat hij stijf linksbenig is, trekt Robben vanaf rechts vaak naar binnen. Vooral in zijn eerste seizoen bij Bayern maakte hij met deze actie veel beslissende treffers.

Later hadden verdedigers het trucje meer en meer door. Robben kwam in een moeilijke fase bij Bayern. Hem werd egoïsme verweten en hij belandde zelfs even op de bank. De fans speculeerden openlijk op zijn vertrek. Nog in de rust van de finale opperden Duitse journalisten dat Robben volgend jaar maar moet wijken voor Mario Götze, de aanvallende middenvelder die wordt overgenomen van Borussia Dortmund.

Maar Robben bewees dat hij nog steeds beslissend kan zijn. Zijn winnende treffer op Wembley had meer weg van het rollertje van PSV-middenvelder Edward Linskens, in de halve finale van 1988 tegen Real Madrid, dan van de knal van Koeman. Bij een stand van 1-1 werd Robben vrijgespeeld door de Franse linksbuiten Franck Ribéry, met wie hij vorig seizoen nog had gevochten. De Groninger kwam alleen voor keeper Roman Weidenfeller te staan en tikte de bal traag in het doel. Daarvoor had hij ook al de 1-0 van de Kroatische spits Mario Mandzukic voorbereid. Hij kreeg uit handen van Sir Alex Ferguson, de vertrekkende trainer van Manchester United, de prijs als man van de wedstrijd.

„Ik wil geen loserstempel”, zei Robben na afloop, toen hij zelfbewust de pers te woord stond. In 2010 verloor hij zowel de finale van de Champions League, tegen Internazionale, als de WK-finale tegen Spanje. In dat laatste duel had Robben de beslissende treffer kunnen maken toen hij alleen op keeper Iker Casillas afstormde, maar die kreeg nog net een teen tegen de bal. Vorig jaar verloor Robben opnieuw de finale van de Champions League, tegen Chelsea. In de verlenging miste hij een penalty.

Na zaterdag is Robben dat allemaal een beetje vergeten, zei hij. „Ik voelde geen extra verantwoordelijkheid na de gemiste penalty van vorig jaar. Ik heb geprobeerd om het om te zetten in extra energie.”

Na zijn doelpunt sprintte Robben geëmotioneerd naar de zijlijn. Hij stamelde en had vochtige ogen toen hij werd bedolven onder zijn feestvierende ploeggenoten. Na het laatste fluitsignaal, enkele minuten na zijn treffer, vierde Robben zijn eigen feestje. Hij sprong over de boarding en liep in de richting van de Bayern-fans, die in hun rode tricots de westelijke helft van het stadion vulden. Daar accepteerde hij een Nederlandse vlag, zoals ook andere buitenlanders van Bayern rondliepen met de kleuren van hun land. Robben was weer de held van de supporters.

Zijn coach Jupp Heynckes zei dat hij Robben in de voorbije weken „intensief en geconcentreerd” had zien trainen. „Gisteren heb ik hem nog gesproken bij de training. Ik heb hem verteld dat hij goed bezig was, en dat we dat zouden merken in de finale. Dat is uitgekomen. Hij miste drie goede kansen, maar hij speelde goed en maakte de winnende.”

Het elftal van Heynckes rust op de fundamenten die Louis van Gaal tussen 2009 en 2011 heeft gelegd. Nog altijd speelt de ploeg 4-2-3-1, en ook de Nederlandse coach speelde al met Philipp Lahm, David Alaba, Bastian Schweinsteiger, Thomas Müller, Ribéry en Robben. De verdienste van Heynckes is dat hij de vleugelspelers zo ver heeft gekregen dat ze steevast meeverdedigen. Ook heeft Bayern aan kwaliteit gewonnen in het doel – Manuel Neuer voorkwam in de eerste helft tal van mogelijke tegentreffers en moest alleen een penalty van Ilkay Gündogan incasseren.

Bayern was tegen Dortmund de sterkste ploeg, maar had ook het nodige geluk. Ribéry had een rode kaart verdiend nadat hij in een duel de Poolse spits Robert Lewandowski in het gezicht had geslagen, en de Braziliaanse verdediger Dante had een tweede gele kaart moeten krijgen voor zijn overtreding die leidde tot de penalty voor Dortmund. Bovendien profiteerde Mandzukic bij zijn doelpunt van het feit dat hij eerder in die aanval buitenspel had gestaan.

Vaak wordt een finale tussen twee ploegen uit hetzelfde land gezien als saai, maar daar was op Wembley geen sprake van. De wedstrijd was intens, de fans ook. Indrukwekkend was het moment waarop de Borussia-fans massaal hun sjaaltjes omhoog hielden nadat hun club had verloren. De spelers uit Dortmund werden ondanks hun verlies hartstochtelijk toegezongen. Supporter van Borussia ben je niet alleen bij mooi weer.

Robben stond als gebruikelijk op rechts, maar zwierf gedurende de wedstrijd over het veld. In elk geval stond hij op de juiste plaats, centraal voorin, toen het nodig was. Dat kenmerkt de echte groten.

    • Derk Walters