Firestorm van The Guardian. Digitale uitsloverij of online toekomst?

De kleinkinderen van Tim en Tammy Holmes terwijl ze schuilen in het water voor de brand. De brand verwoestte negentig huizen in Dunalley. Foto AP / Tim Holmes

The Guardian heeft weer een jaloersmakende online productie gemaakt: Firestorm. Een uitgebreide interactive over de nietsontziende bosbranden die het zuidoosten van Australië begin dit jaar teisterden. Een effectieve manier van verhalen vertellen of digitale uitsloverij?

Uitgangspunt van Firestorm is de bovenstaande foto van de familie Holmes, die één van de bosbranden op het eiland Tasmanië overleefde door in het water te schuilen. De foto’s die de familie maakte gingen de hele wereld over. Hun huis en negentig andere woningen in de omgeving werden volledig vernietigd. Aan de hand van dit verhaal vertellen schrijver Jon Henley en filmmaker Laurence Topham in de multimediaproductie een groter verhaal over de gevolgen van klimaatverandering voor Tasmanië.

Nederlander verantwoordelijk voor ontwerp

Tekst, video, audio en fotografie. Alles wordt ingezet in de productie van The Guardian en daarmee doet het erg denken aan Snow Fall, het online project waar The New York Times vorig jaar mee pronkte (en een Pulitzer won). Volgens de Nederlander Daan Louter (22) was het de bedoeling dat dit project wel echt zou verschillen. Als ontwerper bij het interactive team van de Britse krant was hij verantwoordelijk voor het ontwerp van Firestorm.

“De hoofdredactie, en eigenlijk iedereen hier, heeft erop gehamerd dat we niet hetzelfde als Snow Fall moesten maken. Dat vond iedereen geweldig, maar niemand heeft het echt gelezen. Het was toch vooral een lang artikel met wat multimedia-dingetjes. Firestorm is naar mijn idee veel meer uitgebalanceerd. Video en tekst spelen met elkaar en het is één geheel.”

Niet goedkoop

Goedkoop is het niet om zo’n productie als Firestorm te maken. Schrijver Henley en filmmaker Topham deden drie weken onderzoek in Australië en vanuit Londen werkte Louter met drie ontwikkelaars en drie redacteuren een maand aan het project. Daarnaast werkten er nog zeven mensen aan delen van het project. Voordat dit eindproduct tot stand kwam zijn er verschillende versies gemaakt en kwam het project weer regelmatig terug naar de tekentafel.

Het eindresultaat is dan ook overweldigend. Achter de tekst draaien prachtige stilistische beelden. Als er even geen tekst is komen interviews of geluidsfragmenten voorbij. De lezer/kijker heeft zelf controle. Als je wilt kun je binnen een paar minuten door het verhaal heen klikken. Of je kunt er uitgebreid de tijd voor nemen. Louter:

“Zo hebben we het ook wel gebouwd. We weten dat er mensen zijn die niet de tijd zullen nemen om alles te bekijken. Daarom kan je redelijk snel door het verhaal scrollen en toch het hele verhaal meekrijgen.”

Digitale uitsloverij?

Daardoor ligt - zoals ook het geval was bij Snow Fall - de kritiek ook wel voor de hand dat het een beetje digitale uitsloverij is. Firestorm is prachtig vormgegeven en gemaakt, maar het verhaal had dus iets korter en dwingender verteld kunnen worden. Of, zoals Tim Holmes zelf zegt over zijn foto’s die de wereld overgingen: “Those pictures have told the story better than I can in words.”

The Guardian loopt echter voorop als het gaat om innovatie. En innovatie krijg je volgens Louter alleen maar door te experimenteren en dingen te doen.

“Natuurlijk, dit is niet goedkoop en ik hoef me gelukkig niet met de financiële kant bezig te houden. Maar The Guardian probeert zich te profileren met digitale journalistiek. Daar passen dit soort projecten goed bij. We zoeken naar manieren hoe journalisten hun verhaal online op een andere manier kunnen vertellen.”

Bekijk Firestorm hier.

    • Lex Boon