En ondertussen bij de correspondent in Iran...

Alleen het nieuws, of bijna alleen het nieuws, is voor correspondenten een excuus om niet deel te nemen aan de ‘terugkomdagen’ die de krant elke twee jaar voor hen organiseert.

En lang niet al het nieuws. In onder meer China, de Verenigde Staten, Duitsland, Kenia en Turkije gebeurt ook in het begin van deze week van alles, maar onze correspondenten daar en in andere landen zijn vandaag en morgen niet op hun post. Zij zijn op de redactie in Amsterdam, om bij te praten over krant en land, met gasten uit bestuur, bedrijfsleven en cultuur. Ze ontmoeten de redacteuren met wie ze bijna dagelijks contact hebben via de telefoon en e-mail weer eens in levende lijve. Ze snuiven op hoe hun land of werelddeel erbij staat op de thuisbasis. Ze ontmoeten lezers, vanavond tijdens een diner. Ze treden, ook vanavond, op voor lezers in een zestal zalen in het NRC-gebouw aan het Rokin in Amsterdam en het nabij gelegen theater Frascati (zie nrc.nl). Ze bespreken er van alles.

Hoe doet de wereld verslag van de steeds internationaler wordende burgeroorlog in Syrië? Welke opkomende economie is het minst corrupt: Indonesië, Mexico of Zuid-Afrika? Waarom begrijpen Europeanen elkaar toch almaar niet? Hoe beïnvloedt de aangekondigde schaliegas-revolutie de geostrategische belangen van China, Rusland en Amerika?

Meestal zijn correspondenten bezig met gebeurtenissen, trends en mensen in hun land of regio. Maar ervaringen kruisen loont: van Europa tot Zuid-Azië, van Latijns-Amerika tot Oost-Azië is er geen land meer waar binnenlandse ontwikkelingen níet intens verweven zijn met internationale ontwikkelingen.

De correspondenten die in de negentiende eeuw op pad gingen, waren ontdekkingsreizigers: weliswaar bezochten ze doorgaans steden en landen waarmee al banden bestonden – eerst economische – maar die oorden waren vooral vreemd, anders. Nu springen de overeenkomsten in het oog. Overal de globalisering van macht, geld, technologie en menselijk verkeer, reëel en virtueel. Overal verstedelijking, vervuiling, meer sociale media en minder stabiele, ‘eeuwige’ traditie en cultuurpatronen. Zelfs religies veranderen.

Maar begrijpen we echt wat elders gaande is? Correspondenten zijn er om voorbij oppervlakkige overeenkomsten en contrasten te komen. Ze willen hun land, regio van binnenuit begrijpen, zonder ‘exotische’ romantisering.

Hoe werken bijvoorbeeld presidentsverkiezingen in Iran, die mengvorm tussen theocratie en democratie waar geestelijken op voorhand kandidaten selecteren? Correspondent Thomas Erdbrink vertelt het deze week níet in Amsterdam. Hij schrijft vanuit Teheran voor deze krant en The New York Times over de komende verkiezingen, op 14 juni. Bij de vorige, in 2009, werden sociale media voor het eerst in het Midden-Oosten het vehikel van volkswoede, na de herverkiezing van Mahmoud Ahmadinejad (nu niet herkiesbaar). Nu is Iran des te meer een macht in een regio op drift. In deze De Wereld alvast de webtips van Thomas Erdbrink voor de komende weken.