De pijn van elkaar willen, maar niet kunnen omarmen

Ravian van den Hil is freelance curator en studeert aan de Chelsea College of Art and Design

Moeder en kind door Toneelgroep Maastricht. Gezien: 24/5, Bordenhal, Maastricht.

In Moeder en kind komt de zoon zijn moeder opzoeken. Het leven heeft hen uit elkaar gedreven. Zij koos voor haar carrière en hij is opgevoed door zijn grootouders. In het gesprek dat ze voeren proberen ze krampachtig normaal met met elkaar om te gaan. Ze benadrukken voortdurend dat ze bij elkaar horen, zonder gevoelsmatig tot elkaar te kunnen komen.

De twee acteurs, Marlies Heuer als de moeder en Lowie van Oers als zoon, staan in een witte ruimte met daarin enkel een wit hangend eiland. De enscenering is eenvoudig gehouden met een duidelijke fysieke taal van de acteurs. Heuers zit op het eiland, haar plek, waar de zoon steeds binnentreedt voor een moment van genegenheid, waarna hij snel weer weggaat.

Die vorm zorgt voor een ongelofelijk beklemmende voorstelling, die mij al binnen tien minuten naar de keel greep. Heuer en Van Oers zijn beiden prachtig, zij als de doordraaiende moeder: beheerst. Hij als de zoekende zoon: expressief. Hij kan zijn hoofd in wanhoop naar achteren slaan en dan langzaam zijn lichaam laten meebuigen.

Halverwege regisseur Suze Milius die gestructureerde fysieke taal om. Daardoor word je op het verkeerde been gezet. De moeder gaat af en je voelt de eenzaamheid van de zoon. Hij kan niet zonder het spel dat ze spelen, hij moet zijn verhaal kwijt.

Een prachtige scène volgt wanneer hun handen naast elkaar hangen en elkaar net niet raken. De spanning en stilte zijn ijzingwekkend en je beseft de pijn van deze mensen, die elkaar toch het liefst zouden omarmen.

Dit is een voorstelling die je wegstuurt met vragen en gedachten over de relatie met je eigen familie.