De natuurlijke leider van het team

Oud-volleybalster Ingrid Visser speelde 514 interlands, een record in alle zaalsporten. De sportwereld is geschokt over haar gewelddadige dood.

Ingrid Visser heeft volleyballend Nederland in shock achtergelaten. Alom verbijstering over de dood van de voormalige international. Omdat ze enorm werd gewaardeerd. Meer nog als mens dan als speelster. Dat Visser uitzonderlijk goed kon volleyballen, ach, dat wist en waardeerde iedereen. Maar haar warmte gloeide langer na.

Ingrid was Ingrid, een rustige evenwichtige vrouw die in die speelse en opportunistische sportwereld altijd zichzelf bleef. Visser was een gedreven sportvrouw, maar niet het type dat met haar ambitie aan de haal ging. Ze wilde winnen, altijd. Daar deed ze alles voor. Maar als dat niet lukte bleef Visser cool and collected.

Door de sport is Visser versneld volwassen geworden. Na 514 interlands – een Nederlands record in alle zaalsporten – was ze een vrouw van de wereld geworden. Maar diep in haar hart is Visser altijd dat muurbloempje gebleven, dat verlegen meisje uit Gouda.

Visser viel op door haar lengte (1,91 meter) en haar kwaliteiten. Ze was een vroegrijpe volleybalster die vanuit de A-jeugd versneld werd overgeplaatst naar Jong Oranje, waar ze vier jaar zou vertoeven. De stap naar het nationale team was logisch; geen kenner die er midden jaren negentig aan twijfelde dat Visser zou uitgroeien tot een belangrijke international. Evenmin wekte het verbazing dat de midspeelster de nationale ploeg zeventien jaar trouw bleef. Op Visser kon iedere bondscoach bouwen.

Visser was succesvol, en ook weer niet. Ze werd Europees kampioen, won menige Nederlandse en Spaanse titel, was met Nederland ooit de beste in de prestigieuze World Grand Prix en nam in Atlanta (1996) deel aan de Olympische Spelen. Maar ze leefde ook met de frustratie dat het grote succes onder haar geliefde bondscoach Avital Selinger uitbleef. De World Grand Prix en de tweede plaats op het EK van 2009 kon haar sportieve ongenoegen niet wegnemen.

De recordinternational had zich verbonden aan Selingers plan om met het nationale team de wereld te veroveren met als hoogtepunt een olympische medaille. Maar Nederland haalde onder Selinger nooit de Olympische Spelen. Gevoelsmatig haar grootste nederlaag.

Haar drive, haar wil om altijd de beste te willen zijn had Visser van haar Amerikaanse moeder. Van haar had ze die kenmerkende Amerikaanse sportmentaliteit om altijd positief te blijven en altijd het hoogste na te streven. Visser was niet zonder reden jarenlang de aanvoerster van het Nederlands team. Die positie stond nooit ter discussie. Alle speelsters hadden zoiets van:In Visser we trust. Ze was de natuurlijke leider. Visser voelde zich nooit groter dan het team. Zij was er om de boel bij elkaar te houden. Een eigenschap die goed van pas kwam in het Nederlands team, dat nogal eens bedreigd werd door financiële nood of onzekerheid over bondscoaches. Want denk niet dat haar verlegenheid een stellingname in de weg stond. Visser zei altijd wat ze vond en kwam op voor het teambelang. Daarin was ze heel uitgesproken. Maar ze tetterde haar ongenoegen nooit rond. Visser sprak alleen intern ferme taal.

Typerend was de manier waarop Visser in 2012 afscheid nam van de nationale ploeg. Ze was in oktober 2011 mordicus tegen het ontslag van bondscoach Selinger, de man aan wie ze haar sportieve lot had verbonden, de man die ze als coach hoog had zitten. Hoe kon de volleybalbond in vredesnaam die vakman ontslaan? Visser kon er niet over uit. En ze was helemaal gepikeerd toen Selingers taak tijdelijk werd waargenomen door Bert Goedkoop, de technisch directeur die haar geliefde coach had ontslagen. Uit loyaliteit aan de ploeg ging ze nog wel mee naar een olympisch kwalificatietoernooi, maar in haar hart had ze afscheid genomen.

Toen Visser in februari 2012 haar afscheid aankondigde, wekte dat geen verbazing. Hooguit droefenis over het vertrek van een geliefde international, die ondanks haar hoge sportleeftijd van 34 jaar het topniveau aankon. Volgens bondscoach Selinger was Visser het prototype van een speelster die weinig heeft geleden. Iemand die haar lichaam altijd goed heeft verzorgd en snel in vorm was.

In werkelijkheid viel Visser een leven zonder bal zwaar. Ze was wereldwijs geworden door haar verblijf in landen als Brazilië, Spanje (onder andere Murcia, waar ze werd vermoord), Rusland en Azerbajdzjan en haar (gebroken) huwelijk met een Braziliaanse volleyballer. Maar maatschappelijk liep ze achter.

Visser ging rechten studeren. Zoals alles deed ze ook dat vol overgave, maar het viel haar zwaar. Haar discipline was niet het probleem – dat had ze als volleybalster wel geleerd – wel haar fysieke stilstand. Trainen, je lichaam afbeulen was toch prettiger dan bewegingsloos achter een bureau zitten. Maar Visser weerstond de saaiheid van haar nieuwe bestaan en vond inspiratie in een toekomst met haar nieuwe liefde, Lodewijk Severein, die ze had leren kennen als manager van het Nederlands team.