Binnen één dag 1.000 Twittervolgers

Morgen is er opnieuw een posteractie voor de verdwenen Ingrid Visser en haar partner Aandacht van het publiek is nodig voor de zaak Maar de zoektocht moet niet te lang duren

Nederland, Leersum, 10 May 2013 Twee politiemannen bewaken een gevonden vest in het Zuylesteinse Bos bij Amerongen. Burgers zoeken in de bossen tussen, Amerongen, Leersum en Doorn naar de vermiste broertjes Ruben en Julian. Hun vader is drie dagen geleden gevonden in het Doornse Gat, een recreatiegebied bij Doorn. Hij zou zelfmoord hebben gepleegd, volgens de politie. Het gevonden vest heeft waarschijnlijk niets met de zaak te maken, maar nader onderzoek zal dat definitief moeten uitwijzen. GVC130510x0053 Foto: Goos van der Veen/Hollandse Hoogte Goos van der Veen/Hollandse Ho>

Verslaggever

Het is een bijzondere week in Murcia. De jacarandabomen staan in bloei. Wie omhoogkijkt vanaf de pleinen, de steegjes, de promenade langs de laagstaande rivier, ziet niets dan blauw-paarse bloemen. Maar één weekje – dan is het blauw-paars van de boomtoppen naar de straattegels gevallen. En dan is er niets dan felblauwe, withete lucht. Dan begint de zomer in de Zuid-Spaanse stad.

Er is deze week nog iets bijzonders te zien in de straten van Murcia. Posters, vastgeplakt met onhandig afgescheurde stukjes duct tape. Op muren, op lantaarnpalen. Met daarop twee paar lachende ogen, en in grote rode letters ‘Desaparecidos en Murcia. Missing in Murcia’. Het zijn de gezichten van de Nederlandse voormalig volleybalinternational Ingrid Visser (35) en haar partner Lodewijk Severein (57). De twee waren in Murcia op een korte vakantie, maar verdwenen twee weken geleden spoorloos.

Afgelopen week stond de universiteitsstad met 41.000 inwoners volop in de belangstelling van Spaanse en Nederlandse media. Een circus, ja. Maar hoewel beangstigend en overweldigend voor de familie, een noodzakelijk circus. Want het terugvinden van een vermist persoon valt of staat met media-aandacht.

Het is donderdag 16 mei als Peter van der Baan een afspraak heeft met zijn zakenpartner Lodewijk Severein, in hun kantoor in Zaandam. De mannen hebben elkaar al een paar dagen niet gesproken, want Severein is met zijn vriendin Ingrid Visser van maandag tot en met woensdag op vakantie geweest in Murcia, Spanje. Het stel is bekend in die stad: ze woonden er tussen 2009 en 2011, toen Visser voor de volleybalclub CAV Murcia 2005 speelde.

Van der Baan wacht. En wacht. Maar Severein komt niet opdagen. En neemt ook zijn telefoon niet op. Van der Baan zoekt contact met de dochters van Severein, Lisa en Romi. Ook die hebben niets van hun vader gehoord, en zijn ongerust: normaal gesproken hebben ze via Whatsapp bijna dagelijks contact. En ook de familie Visser blijkt niks gehoord te hebben van het stel. Die avond besluiten de families om aangifte van vermissing te doen bij de politie in Nederland. Die spelen de aangifte direct door naar hun collega’s in Spanje.

Op vrijdag schrijft de familie een persbericht. Er is dan nog heel weinig duidelijk. Visser en Severein zouden voor het laatst gezien zijn op maandag, na het inchecken in hun hotel. Visser zou op dinsdag niet zijn komen opdagen bij een afspraak bij een vruchtbaarheidskliniek in de stad. De auto die ze huurden op het vliegveld van Alicante, is spoorloos.

Het weekend is begonnen als het persbericht wordt opgepikt door de lokale Spaanse krant La Verdad de Murcia. Kort daarop volgen Novum en ANP. Het is het startschot voor Nederlandse en Spaanse media om af te reizen naar Murcia.

De politie raadt de familie aan via sociale media zo veel mogelijk mensen op de hoogte te stellen van de vermissing. En dus openen ze de Facebookpagina Ingrid Visser & Lodewijk Severein Desaparecidos. Voor het eind van het weekend is ook een website gebouwd, ingridenlodewijk.com, en een Twitteraccount geopend.

Wat volgt is een stroomversnelling. Een storm voor de stilte.

Binnen één dag heeft @IngridLodewijk 1.000 volgers. Er komen steunbetuigingen binnen, enkele tips, wat onzinnig commentaar („Vind je het ook niet vreemd dat zij die vermist zijn, wel aan het tweeten zijn?”) en veel speculaties. Paragnosten bieden hun hulp aan.

Ondertussen reizen de dochters van Severein naar Murcia. Het is twee uur en veertig minuten vliegen naar Alicante. Een lijnvlucht, vol gebruinde en gemanicuurde Nederlanders die in de regio wonen. In geen enkel gebied buiten Nederland wonen zo veel Nederlanders als aan de Spaanse Costa Blanca: 120.000. En dat gaat nog van pas komen.

De familie legt contact met de politie en gaat zoeken bij plekken waar Visser en Severein nog zijn gezien. Een driesterrenhotel en een restaurant. Niet veel later worden die plekken ook overspoeld met tientallen journalisten. De receptionist in de donkere hotellobby vol nepgoud vertelt zuchtend aan iedere verslaggever dat het koppel maandagavond nog heeft overnacht in zijn hotel. Een kamermeisje maakte dinsdagochtend hun beslapen bedden op.

Al die journalisten gaan ook op zoek naar de familie. Maar de dochters van Severein willen zelf absoluut niet in de media. Hun verdriet en angst is hun privézaak. Het is een pijnlijke spagaat: de media-aandacht is cruciaal voor de zoekactie, maar de journalisten die hen door de stad achtervolgen zijn intimiderend en maken de situatie nog zwaarder.

De familie krijgt hulp van twee vrijwillige woordvoerders, Miriam van de Velden en Jeroen van Passel. Nederlanders die al jaren in de regio wonen, vloeiend Spaans spreken, maar Visser en Severein niet kennen. Van Passel loodst de familie door het kleine stadscentrum, steegjes inschietend wanneer er weer een journalist opduikt.

Op dinsdagochtend 21 mei, een week na de verdwijning, geeft Van de Velden een persconferentie in een hotel tegenover het politiebureau. De familie is hierbij niet aanwezig. Van de Velden zit alleen op een gebloemde bank in de lobby. Ze heeft nooit eerder woordvoering gedaan en is overweldigd: tien microfoons onder haar neus op het kleine bijzettafeltje, omringd door schrijvende pers en camera’s.

En hoewel de familie in Murcia is, weten zij niet meer details dan het publiek in Nederland. Op woensdag wordt Van Passel door de lokale radio uit zijn bed gebeld. Of hij commentaar wil geven op de eerste doorbraak in de zaak: de vondst van de huurauto. Met de slaap nog in de ogen moet Van Passel bekennen dat hij nog van niks weet. Hij belt de dochters van Severein: ook die weten het alleen uit de media.

De huurauto van Visser en Severein blijkt die nacht om 02.45 door de politie te zijn gevonden. De zwarte Fiat Panda staat netjes geparkeerd. De auto vertoont geen sporen van inbraak. De politie zegt het onderzoek nu definitief te richten op een ontvoering of moord, niet op vrijwillige verdwijning of een ongeluk.

Inmiddels wordt de vermissing ook opgepikt door media in Duitsland, Polen, Portugal, Italië, Rusland en Noorwegen. De website ingridenlodewijk.com heeft dan al 45.000 unieke bezoekers. De Facebookpagina 2.472 likes. Zo’n 25 Nederlanders die in de omgeving van Murcia wonen, hangen een dag lang grote A3 posters op in de stad.

En dan gaat de storm plots liggen. En is er voor de familie niets te doen dan wachten. De politie laat, om het onderzoek niet in gevaar te brengen, ook aan hen niets los. De berichtgeving verzandt in speculaties. De verdwijning zou met geld te maken hebben: Visser zou nog achterstallig salaris tegoed hebben van de ex-eigenaar van de volleybalclub.

De familie besluit aan het eind van de week terug naar Nederland te vliegen. Toe aan de steun van vrienden en familie zetten ze de acties op internet voort vanuit hun vertrouwde omgeving. Voor morgen wordt weer opgeroepen tot een posteractie, nu in een groter gebied. Studenten in Murcia worden gevraagd mee te helpen.

Maar veel journalisten hebben Murcia al verlaten. De blauw-paarse bloemen van de jacarandabomen zijn bijna allemaal gevallen.