Column

Echte scheiding

Speelde drie dagen in Doetinchem. Prachtig hotel aan de rand van de stad. De tweede ochtend struikelde ik bijna over een bruidspaar dat een beetje raar geforceerd op de monumentale trap zat te poseren voor de fotograaf.

Waarom moeten bruidsparen altijd op randjes van echoputten balanceren, door holle bomen loeren, op motorkappen van antieke auto’s zitten of raar op een trap hangen?

Ik vraag aan beiden of het hun eerste huwelijk is. Het antwoord is ja. Ik raad hun aan ervan te genieten omdat de beginjaren van zo’n eerste huwelijk bij iedereen achteraf toch de leukste herinneringen oproepen. Dan is de onschuld nog de baas. Later komt het gedoe van te hard werken, hypotheekgeneuzel, seksgebrek en kindergejengel. Dan gaat papa op zijn secretaresse liggen en laat mama zich verwennen door de tennistrainer die haar wel begrijpt. Ik raad hun aan het vol te houden. Bij elkaar te blijven. Ze zijn het vast van plan. In het restaurant wacht een familie vol corsages.

Of ze met mij, de BN’er uit het westen, op de foto mogen? Ik stel als voorwaarde dat dit dan ook de foto wordt die in hun huis komt te hangen. Ik zet mijn meest optimistische gezicht op omdat ik weet dat ik regelmatig de moed bij het echtpaar erin moet houden. Kijkend naar de foto zullen ze nog wel eens aan mijn woorden denken.

Ik vertel aan de bruidegom dat ik een meneer op televisie heb gezien die een pil heeft uitgevonden waardoor vrouwen chronisch geil blijven. Dat scheelt een hoop aspirine en hoerenlopen. De bruid moet lachen. De bruidegom ook. Zelf vind ik het niet zo grappig. Het verhaal van de pil is niet verzonnen. De man zat bij De Wereld Draait Door.

Ik denk aan alle echtscheidingen in mijn omgeving. De ene is nog genanter dan de andere. Ordinaire scheldpartijen, rechtszaken, foetersms’jes, haatmails, dupekinderen en andere slachtoffers. Zo lang ik leef wordt er optimistisch en uitbundig getrouwd en meedogenloos gescheiden. Ik heb op heel wat landgoederen champagne staan hijsen op het geluk van het succesvolle setje, terwijl ik toen mijn hart en ziel en zaligheid al vasthield. Paar jaar later zat hij of zij snikkend nachtenlang tegenover me in een donkerbruin sneuvelcafé in een nauwe steeg in de Amsterdamse binnenstad en werd alle huwelijksgal naar buiten gekotst. Soms zit ik in diezelfde kroeg met iemand die nog wel getrouwd is en komt een eender soort gif naar buiten. Wat kunnen mensen veel opkroppen in hun leven.

Wat doen mensen die ooit vurig het bed hebben gedeeld, elkaar aan? Waarom hebben sommige exen nog maar één doel: het slopen van de ander? Hij of zij moet kapot, stuk, psychisch verwoest, failliet, op sterven na dood. Ik kijk er telkens met verbazing naar.

Soms bevestigt de uitzondering de regel en valt iemand je lastig met zijn of haar ideale scheiding. Maar als je even doorvraagt, is het vaak toch stukken minder ideaal dan de optimist vertelt. Dan is het toch ook met heel veel liegen en bedriegen begonnen. Een van de twee heeft zich er bij neergelegd en noemt het daarom ideaal. Dat is ook beter voor de verdrietige kinderen.

Ik dacht eraan toen ik in het hotel over het bruidspaar struikelde en haatte de cynische pessimist in mezelf. Misschien is realist een beter woord in dit geval. Gevoed door een aantal scheidingszaken in mijn omgeving en de krant. Zoveel ellende met als dieptepunt het Zeister drama. Ik kijk al bijna een week lang meewarig naar de kroegpratende deskundigen, die in de media orakelen over de wel of niet falende hulpverleningsinstanties. Iedereen voelt zich geroepen iets te zeggen. Een hele grote wal met gigantisch veel stuurlui. Ik durf niet. Heb er domweg geen verstand van.

Twintig minuten later werd het bruidspaar toegezongen en ging er een paar kilo rijst over hen heen. Ik keek toe vanaf het balkon en wenste ze het allerbeste. En moest aan de woorden van mijn leuke vrouw denken: het geheim van een goed huwelijk?

Een slecht geheugen.