Brieven

De werkelijkheid van de werkloosheid is anders

Niels Feitsma schetst een zwartgallig beeld van de aanpak van werkloosheid in Nederland, waarbij mensen zonder baan „vogelvrij verklaard” worden omdat zij werk moeten aannemen in ruil voor een uitkering (Opinie&Debat, 18 mei).

In een associatief betoog – met misschien de nodige projectie – over „de hardwerkende Nederlander” die op feestjes „tekeer gaat” tegen werklozen bij wie men de „duimschroeven moet aandraaien”, gaat Feitsma voorbij aan de werkelijkheid dat veel Nederlanders juist hunkeren naar enige vorm van begeleiding naar werk. Hoewel hij beweert dat participatiecentra als paddenstoelen uit de grond schieten, wordt er de laatste jaren juist nauwelijks meer geïnvesteerd in de mobiliteit van mensen die werkloos worden.

Er is in Nederland inderdaad sprake van kapitaalvernietiging. Maar niet de kapitaalvernietiging die Feitsma noemt: doortrapte werkgevers die serieuze werknemers door goedkope bijstandsgerechtigden vervangen. Dat is sowieso een archaïsch beeld. Het is het kapitaal van de gemotiveerde werkzoekende die weer aan de slag wil en daarbij ondersteuning nodig heeft dat in gevaar is.

Al met al veelzeggend dat een nuchtere, breed gedeelde opvatting, namelijk: „iedereen die kan werken, moet werken”, door Feitsma wordt toegeschreven aan … Rita Verdonk.

Maarten de Haan

Historicus en publicist, Amsterdam

Winnaarsmentaliteit legt zwakken het zwijgen op

In de krant stonden zes redenen waarom de crisis niet tot sociale onrust leidt (Veel werklozen, weinig protest , NRC Handelsblad, 15 mei). Daar zou ik graag een zevende aan toevoegen: de huidige winnaarsmentaliteit. Deze is een uitvloeisel van het marktdenken en de meritocratie: degenen met geluk hebben dit aan zichzelf te danken. Deze ideologie heeft twee middelen om mensen met dikke pech het zwijgen op te leggen. Het eerste heet ‘positief denken’, het tweede ‘slachtoffergedrag’. Via het gebod tot positief denken wordt mensen voorgehouden dat ze hun eigen lot in handen hebben. Als je maar positief denkt, zijn er geen problemen. Mocht je daar niet meer toe in staat zijn, dan is er altijd nog de slachtofferrol of het slachtoffergedrag. Daarmee wordt je zwakke protest effectief de mond gesnoerd. Mensen die een slachtofferrol aannemen, zijn namelijk verachtelijk. Ze weigeren om positief te denken en hun lot in eigen handen te nemen. Nee, daar kun je maar beter geen medelijden mee hebben. Is het verwonderlijk dat de slachtoffers van de crisis hun mond niet meer opendoen?

Mieke van Stigt

Castricum

Meer aanslagen op komst

De aanslag in Londen op een Britse militair door moslims was te verwachten. Engeland heeft immers een illegale en op leugens gebaseerde oorlog in Irak gevoerd, waardoor de haat van moslims is vergroot. Ons parlement heeft steun gegeven aan deze illegale oorlog, zodat ook ons land doelwit zal worden van islamitische aanslagen.

Alphons F. Mantel

Utrecht

Glycol is niet zo bijzonder

Voor een chemisch geschoold iemand werkt het artikel over glycol voor Syrië op de lachspieren (NRC Handelsblad, 22 mei). Glycol is een belangrijke basisgrondstof voor de hele chemische industrie. Behalve voor mosterdgas kan het ook gebruikt worden als antivries en bij de synthese van talloze andere nuttige chemische producten. Je kunt alles wel gaan verbieden. Geen keukenzout meer naar Syrië, want dat is ook nodig voor de synthese van mosterdgas. Geen ijzer meer want ze kunnen er geweren van maken.

E. van Herk

Kampen