Een perfecte liefde waarbij alles op zijn plek valt

Griekse god Nicolas (Niels Schneider) doet de harten sneller kloppen.

Les amours imaginaires (Xavier Dolan, 2010) Ned. 2, 23.00 – 00.34 uur

De vrienden Francis (gespeeld door regisseur Xavier Dolan) en Marie (Monia Chokri) vallen allebei op de blonde krullenbol Nicolas (Niels Schneider), die in een associatieve montage vergeleken wordt met de schoonheid van Griekse standbeelden, vooral natuurlijk met Adonis. Francis en Marie doen er alles aan om Nicolas voor zichzelf op te eisen en elkaar dwars te zitten in hun pogingen de liefde van Nicolas te winnen. Dat de jonge Canadese filmmaker Xavier Dolan (1989) over zo’n uitgekauwd onderwerp als de wispelturige aard van liefde en verlangen toch een zeer frisse film weet te maken, is prijzenswaardig.

Ieder van de drie hoofdpersonen wordt op gezette tijden extreem vertraagd gefilmd terwijl op de geluidsband het lied Bang Bang van de Egyptisch-Franse zangeres Dalida klinkt. Het is een beetje behaagziek en ook elders in de film schrikt hij er niet voor terug om zijn stijlkeuzes flink te benadrukken. Zo filmt hij een drietal bedscènes met een rood-, groen- en blauwfilter, met de cellosuites van Bach eronder (in de uitvoering van de Nederlandse cellist Pieter Wispelwey).

Hoe je het ook wendt of keert, Dolan heeft een onmiskenbare gevoel voor expressieve filmische middelen. Zijn stijlkeuzes getuigen van durf, maar ze werken emotioneel ook sterk: alles valt uiteindelijk op zijn plek. Als bij een perfecte liefde.