‘Als je terrorist bent, ga je toch naar Buckingham Palace, ?’ innit

Het leven in de Londense wijk Woolwich komt na de gruwelijke aanslag weer voorzichtig op gang.

Bewoners vrezen voor de wraak van ‘witte mensen’.

Keep calm and carry on. Het was de boodschap aan de Britten op posters tijdens de Tweede Wereldoorlog, het was de reactie acht jaar geleden na de aanslagen van 7/7 op de Londense metro en een dubbeldekkerbus, en het was gisteren de oproep van premier David Cameron aan de Britten. „Een van de beste manieren om terrorisme te verslaan, is door te gaan met ons dagelijks leven”, zei hij.

En in de wijk Woolwich, in Zuidoost-Londen, gaf men daar een dag na de brute hakmesmoord op de 25-jarige militair Lee Rigby gehoor aan. „We zijn niet bang. We hebben in deze stad jarenlang te maken gehad met bommen”, zegt elektricien Colin Glassborow (50).

Hij wijst erop dat Woolwich al eerder doelwit was van een aanslag: in 1974 kwamen een militair en een burger om het leven bij een aanslag van het Ierse Republikeinse Leger (IRA) op een pub. En de kazerne, waar de hakmesmoord vlakbij werd gepleegd, werd in 1983 ook gebombardeerd. Toen vielen er vijf gewonden. „Als we ons lieten leiden door angst, zouden we niet leven”, zegt hij pragmatisch.

Woolwich is een typische Londense arbeiderswijk. Met een werkloosheidpercentage dat net iets hoger is dan gemiddeld. Met veel sociale woningbouw, een winkelstraat met een Poundshop, een discount boekenwinkel, veel goedkope ketens en een Marks & Spencer-outlet die gedateerd aandoet. En met een kazerne die al 200 jaar gezichtsbepalend is: de militairen zie je joggen of in de pubs, vertellen de bewoners.

Maar er vindt ook veryupping plaats. De bibliotheek en het glimmende glas van de Tesco-supermarkt steken schril af tegen de kleine, groezelige winkeltjes van waaruit de geur van gefrituurde kip opstijgt.

Er wonen 140 verschillende nationaliteiten in Woolwich. Bij de afzetting van de plaats delict komen de bloemen van moslims, sikhs, evangelischen. En iedereen gaat gewoon met elkaar om, beweren de buurtbewoners.

De 25-jarige medewerker van een woningbouwvereniging Simone Smith (Jamaicaanse en evangelisch) en reclasseringsambtenaar Sophia (half Turks, half Brits, en moslima) bijvoorbeeld. De laatste wil vanwege haar werk haar achternaam niet in de krant. Ze praten in uitroeptekens over de daders van de hakmesmoord: „Die mannen waren totáál gek. Ze waren hélemaal gehersenspoeld.”

Ook zij zeggen dat de hakmesmoord hen nergens van weerhoudt. Sophia is op weg naar de schoonheidsspecialiste om haar wenkbrauwen te laten epileren, Simone heeft net boodschappen gedaan.

Maar wat ze wel vrezen is dat „witte mensen wraak zullen nemen”. „De sfeer is niet zoals anders”, zegt Simone. „Je voelt dat er nog iets in de lucht hangt.” Ze kunnen het niet benoemen. Maar, zegt Sophia, zij tweeën zijn niet de enigen: „Mijn buurman is een wat oudere moslim. Die durfde vanochtend niet over straat.”

Ook andere inwoners van Woolwich merken op dat het in Powis Street, enkele straten van de plaats delict, aanzienlijk rustiger is dan anders. „Gewoonlijk zie je meer moslima’s”, zegt tandartsassistente Lesley Ashford (57).

Ze wijt het net als anderen aan de extreem-rechtse English Defense League, die enkele uren na de moord een impromtu demonstratie in Woolwich hield, en met flessen gooide. Oudere buurtbewoners vertellen dat in de jaren zeventig het fascistische National Front door de wijk marcheerde. Dat boezemde het soort angst in waar niemand naar terugverlangt. De politie is duidelijk zichtbaar aanwezig om een herhaling van de League demonstratie te voorkomen.

Opvallend is dat weinigen in de wijk echt denken dat er sprake was van een terreuraanslag. Onder wie de Vietnamese Lily Vu (18), in skinny jeans en alles onthullend truitje, en de Somalische Sums Bab (19), in trainingspak en met wollen hoofddoek. Terwijl ze praten, maken ze de swingende bewegingen van hiphoppers. „Innit”, zeggen ze achter iedere zin, isn’t it, zo is het toch?

Want als het een terreuraanslag was geweest, dan waren er bommen ontploft, en „was de hele zaak opgeblazen”, zegt Sums. „Als je terrorist bent, ga je toch naar Buckingham Palace, en niet naar Wooly, innit?” Dat heeft ze ook zo aan haar tante gezegd, die helemaal gesluierd over straat gaat, en vandaag uit angst binnen is gebleven. „Het is een enorme overdrijving”, meent ook Lily: „Als je echt een aanslag pleegt, dan waren er veel meer doden gevallen. Nu is het er maar één.”

Ze zijn ook wel wat gewend in Woolwich. Net als elders in Londen vinden er ’s avonds steekpartijen plaats. „Ik zal niet liegen: we hebben hier onze druggies en onze drankorgels”, zegt gepensioneerd verpleegster Miriam Eudex. Maar iedereen beweert dat het „altijd heel veilig en vriendelijk” is in de wijk, en dat je „’s avonds gewoon over straat” kunt. „Dit had overal kunnen gebeuren”, zegt caissière Melissa Gayner (40).

Dat men kalm blijft, betekent overigens niet dat men niet boos is. Want waar was de politie? Moest het echt zo lang duren voordat die ter plekke was? De Metropolitan Police zegt in antwoord op de kritiek dat de eerste agenten in negen minuten ter plaatse waren. Maar zoals alle ‘gewone’ bobbies waren zij ongewapend. De eerste bewapende agenten kwamen na 14 minuten aan, zegt de Met. En schoten de daders vervolgens neer.