Marling zet mes in haar ziel

Laura Marling in 2012 in Manchester Foto WireImage

pop Laura Marling: Once I Was An Eagle

Het begrip singer-songwriter is aan devaluatie onderhevig. Ooit waren het bijzondere zangers van eigen werk zoals Joni Mitchell of Nick Drake; tegenwoordig rollen ze van de lopende band als deelnemers aan televisiecompetities. Gelukkig zijn er buiten het voetlicht nog zeldzame talenten als de Engelse Laura Marling, 23 jaar en ver verheven boven alle frisse jongens en meisjes die alleen maar prettige popliedjes willen zingen. Haar muziek is tijdloos en eigen, ingebed in de Britse folktraditie, maar levendig als het beste werk van haar geestverwanten Mumford & Sons en Noah & the Whale met wie ze zes jaar geleden een nieuwe puurheid over de Londense muziekscene liet neerdalen.

Terwijl haar vroegere geliefde Marcus Mumford een superster van de frisse folkpop werd, trok Marling naar Los Angeles waar ze haar eigen weerbarstige route uitstippelde. Met producer Ethan Johns als enige handlanger maakte ze haar vierde en meest geslaagde album tot nu toe. Once I Was An Eagle omvat zestien liedjes die zo’n diep spoor door de pophistorie trekken dat ze het beste werk van Joni Mitchell, Bert Jansch, Nick Drake, Jeff Buckley en de akoestische Neil Young naar de kroon steken in hun ijzingwekkende intimiteit. Laura Marling zingt met de overtuiging van een vrouw die haar poëzie met anderen wil delen, ook als ze zich daarvoor zo kwetsbaar moet opstellen dat ze beschadigd uit de strijd komt. Een zangeres moet bloeden voor haar kunst, vindt ze. In Master hunter parafraseert ze Dylan met de woorden ‘It ain’t me babe’ die in al hun gelatenheid illustreren hoe ze van zacht en teder opgejut kan worden tot een vrouw die voor zichzelf opkomt.

De jazzy swing van Little bird voert haar mee op een bedwelmende cadans van akoestische instrumenten, niet ver van Mitchells Coyote. Ze zingt schrijnend dicht op de huid over verlies en winst in leven en liefde. Ze confronteert de geesten die haar ’s nachts achtervolgen in songs die niet gemaakt zijn om te behagen, maar die de duivel naar zijn laatste rustplaats moeten dwingen. Haar berustende toon, haar pure voordracht en tot op het bot snijdende teksten hebben eigenlijk maar één precedent: de American Recordings van Johnny Cash. Ze zet het mes in haar ziel zoals alleen een geboren singer-songwriter dat kan.