Film

The Act of Killing

The Act of Killing van Joshua Oppenheimer is een essentiële film voor wie geïnteresseerd is in de bloedige geschiedenis van de twintigste eeuw. Maar ook voor wie dieper wil nadenken over wat precies het kwaad is dan een recente film als Hannah Arendt voor elkaar kreeg. De film bevat daarnaast interessante ideeën over de dunne grens tussen authenticiteit en rollenspel, tussen feit en fictie, zowel in de documentaire zelf als in de maatschappij. De film laat op indrukwekkende wijze zien hoe film nog steeds gebruikt kan worden als een politiek wapen in een uiterst gevoelig debat over een zwarte bladzijde in de geschiedenis, in dit geval de communistenjacht in Indonesië.

Welcome to the Punch

Welcome to the Punch is een keiharde Britse politiefilm die zich afspeelt tegen de skyline van futuristische Londense architectuur. De film haakt in op de actuele discussies binnen het politiekorps over de vraag of het de politie standaard toegestaan zou moeten zijn om een wapen te dragen. Hoofdpersoon Max Lewinsky lapt de regels hoe dan ook aan zijn laars. Wapen of geen wapen. Want als je maar inventief bent, kan alles een wapen zijn. Hij heeft allerlei missies te vervullen: zowel persoonlijk als principieel. Hij mag met z’n leren jack dan wel helemaal van nu zijn, maar z’n eergevoel is ouderwets. In zijn hart heeft hij eigenlijk wel respect voor de meestercrimineel Sternwood omdat ook die er een erecode op na houdt, ook al is het dan niet de zijne.

L’Écume des jours

Verfilming van de de cultklassieker door Michel Gondry. L’Écume des Jours is een tragisch liefdesverhaal, een ode aan het naoorlogse existentialisme, een dronken dans op de muziekcocktails uit de pianocktail, een van de uitvindingen van hoofdpersoon Colin, een kruising tussen een piano en een cocktailbar. Colin is verliefd op Chloé. En dat is heel romantisch. Tot Chloé ziek wordt en de hele wereld verkruimelt en uiteindelijk letterlijk alle kleur verliest.

Whatever will be

Huiselijker en voyeuristischer zijn documentaires zelden. Esther Prade volgde twee jaar lang twee transseksuelen: de extraverte Cilla en de meer ingetogen Ilona. Centraal staat de vraag of zij zich zullen laten opereren en of zij gelukkig zullen worden wanneer zij hun mannelijke geslachtsorganen ingeruild zullen hebben voor vrouwelijke. Cilla en Ilona, vanaf een bepaald moment samenwonende vriendinnen, krijgen daar zelfs ruzie over. Daarbij staat de vraag centraal wie nu eigenlijk meer een authentieke transseksueel is.

26 mei, Lantaren/Venster, Rotterdam. Daarna op tournee. www.whateverwillbe.net.