Een kijkje in de machinekamer van Filmfestival Cannes

De enige echte motor van het filmfestival Cannes is de filmmarkt, een louche doolhof van standjes en bioscoopzaaltjes onder en achterin het Palais de Festivals waar een mierenhoop van kopers en verkopers zaken doet.

La Croisette en de baai van Cannes voor de start van het filmfestival. Foto Reuters / Regis Duvignau

Vlak voordat de motors worden uitgezet, nam ik nog een kijkje in de machinekamer van Cannes. Dit filmfestival is een stoomboot met vele dekken. Je hebt de glamourpromo’s en strandfeesten en starlets aan La Croisette. De hotellobby’s en drijvende strijkijzers voor de kust, waar een elite van producers, sterren en geldschieters films in elkaar puzzelt. En het topdek van de chique filmcompetities, waar ze vaak ten onrechte menen de koers uit te zetten.

Maar de enige echte motor is de filmmarkt, een louche doolhof van standjes en bioscoopzaaltjes onder en achterin het Palais de Festivals waar een mierenhoop van kopers en verkopers zaken doet. Nu zij het voor gezien houden, dobbert Cannes nog een paar dagen richting kade. Je ziet het nu al uitdunnen: zelfs horrorstudio Troma (grootste hit The Toxic Avenger, 1984) heeft zijn dagelijkse lawaai voor de ingang - Occupy Cannes - gestaakt.

Ik deed een laatste ronde over de markt en lieten de beelden, geluiden en geuren inwerken. De Belgen stonden weer op hun 80 vierkante meter bij de ingang te pronken met leuke zitjes en glimmende brochures. Door hun ‘tax shelter’, die investeren in films aantrekkelijk maakt, hebben zij iets te bieden. Nederland verpietert daarentegen ver weg in strandtent nummer 109, waar men gezellig onder ons is. Bij het grote Nederlandse feest was de drank al na drie kwartier op. Gelukkig hadden we Borgman.

Onderin het Palais des Festivals was er nog wat actie. Bij het Armeense standje serveerden ze cognac en abrikozen, bij de Indiërs was het curry scheppen en een gang verder dronk men om een of andere reden champagne. Flarden van gesprekken: ‘These Chinese woman always seem to faint during sex, I can’t sell that’. En vagelijk onthutsende beelden: een konijn die aan kungfu doet, twee hoogbejaarde surfers op een monstergolf, de kerstman die met sterrenstof een koe laat vliegen, een zwemmende T-Rex en een grote witte haai op een skipiste met een machetemeisje. Avalanche Shark: er moet iemand bestaan die zoiets koopt.

Dit is een plek waar ‘van de producers van Hobo with a Shotgun‘ een aanprijzing is en waar elk succesje duizendvoudig wordt nagebootst. U zult de meeste films nooit zien, hoewel hier ook al die subtiele kunstfilms hier over tafel gaan. En hoe verliep de handel dit jaar? Geen superprojecten in elkaar geknutseld, matig weer: de stemming is niet erg uitbundig. Bij de een liep het storm, terwijl de ander niks verkocht, schrijft Variety. Ja zeg, zo kan ik het ook.

    • Coen van Zwol