Duiveluitdrijving

Soms denk ik bij nieuws over de paus: het Vaticaan heeft toch wel een bijzonder handig pr-team in dienst. Eerst was er al het witte rook-moment dat precies goed aansloot op alle avondjournalen, en de onverwachte wending dat er een heel andere paus op het balkon verscheen dan de personen die al dagenlang de top 5-lijstjes aanvoerden. En nu was er het filmpje: na de Pinkstermis loopt de paus op een groepje zieke mensen af, hij raakt iemand in een rolstoel aan, zegt iets tegen een ander en legt dan zijn handen op het hoofd van een jongen en begint ‘intens te bidden’. Een Italiaans televisiestation legde deskundigen de beelden voor. Hun oordeel: een duiveluitdrijving. De gebeden die worden uitgesproken zijn volgens hen precies de teksten die je leert tijdens Exorcisme-les (een cursus die werkelijk op de universiteit van het Vaticaan te volgen is).

Kijk, met zulk soort berichten lok je mij wel naar zo’n filmpje. Steeds opnieuw bekeek ik de beelden, waarin het gezicht van de jongen inmiddels onherkenbaar was gemaakt. Ik probeerde te zien of er een lichaam schudde, of er een spatje groene kots te zien was en of het mogelijk was dat er misschien een schorre, duistere stem fluisterde dat hij voor eeuwig zijn intrek had genomen in dit nutteloze, aardse omhulsel.

De duivel blijft toch tot de verbeelding spreken. Ik zou bijvoorbeeld behoorlijk graag de reader van de Vaticaanse cursus Excorsime in handen krijgen. Zou het voornamelijk bestaan uit gebeden stampen, of komen er ook rollenspelen aan te pas? Hoe zou de werkdag van Joost de exorcist eruit zien? (De website van Joost is de eerste die je tegenkomt wanneer je zoekt op ‘exorcisme’. Joost komt over als een exorcist zonder poespas: „Stuur geen meterslange mails. Ik zeg wel wat er aan mankeert en u kunt dat bevestigen.”) In Ghana kreeg ik het boek Satan Get Lost! cadeau. Vooral de beschrijvingen van de praktische ongemakken waar zo’n bezetene mee te maken krijgt, waren fascinerend. De man die met een emmertje moest rondlopen om de hoeveelheid pus uit zijn borst op te vangen, het jongetje dat schubben kreeg en geen shirt meer kon dragen en de vrouw die achtervolgd werd door bidsprinkhanen – very embarrasing, volgens de auteur van het boek, alsof het ging om de zoom van haar rok die na een wc-bezoek per ongeluk in haar slipje zat.

Wanneer de paus een poging lijkt te ondernemen om een demon uit te drijven, raakt hij even aan die fascinatie, aan die wereld van duivels en demonen, van doorwaakte nachten en bezweringen. Een paus die niet alleen bedankt voor de bloemen, maar ons ook bewaakt voor het kwaad. Hoewel het Vaticaan stellig ontkende dat er aan exorcisme was gedaan, had ik de paus even in dat licht gezien – goede pr, dat moet je toegeven.