Vrolijk Mokoomba ontroert

Wereldmuziek

Mokoomba. Gehoord: 16/5, RASA, Utrecht****

Als Mokoomba niet zo’n vreselijk fijn bandje was geweest, hadden ze altijd nog carrière kunnen maken als dansgezelschap. De pasjes – een combinatie van Afrikaanse dans en Michael Jackson-achtige choreografieën – maken de toch al aanstekelijke afropop nog vermakelijker. En Mokoomba laat het publiek gul in delen in het eigen spelplezier.

Het jonge zestal uit Zimbabwe, aangevuld met drie blazers, geldt sinds hun internationale debuut in 2009 als een van de beste nieuwkomers uit Afrika. Frontman Mathias Muzazu reisde met zijn ouders door heel zuidelijk Afrika en die invloed is terug te horen in het gevarieerde repertoire. Zo wordt de rits opzwepende nummers met invloeden van reggae, latin en r&b onderbroken door swingende a capella die we kennen van Zuid-Afrikaanse bands als Ladysmith Black Mambazo.

Hoe internationaal Mokoomba ook klinkt, de groep zingt toch in een taal die zelfs in hun thuisland slechts door een minderheid wordt begrepen: het Tonga. Maar begrip van de taal is niet echt nodig, blijkt bij een liedje waarin Muzazu een gezongen dialoog opvoert. De zanger drukt zijn tranen weg en overrompelt het publiek met zoveel ontroering na alle vrolijkheid.

Muzazu’s zang heeft een nasale klank die hij kan afwisselen en soms zelfs combineren met een diepe keelklank. De toeschouwer vraagt zich dan af of hij soms een kolossaal bandlid over het hoofd ziet, maar het gegrom blijkt uit het iele lijf van de frontman te komen.

Niet veel later staat de band alweer te dansen als een volleerde soulband. Mokoomba is geen nieuwkomer meer, dit is hoe afropop klinkt in 2013.