The XX klinkt magisch en statisch

The XX. Gehoord: 20/5 HMH

De muziek van de Britse band The XX drijft op minimalisme. Het succes dat het trio hiermee heeft, is indrukwekkend. Voor de tweede keer dit jaar gaf The XX in Nederland een optreden in een grote zaal, en ook dat van gisteravond, in de HMH, was uitverkocht. Zo’n vijfduizend mensen lieten zich bedwelmen door de weinig dynamische maar intrigerende muziek.

De rol van frontman wordt bij The XX vervuld door zangeres/gitariste Romy Madley Croft en zanger/bassist Oliver Sim samen. Ze staan naast elkaar terwijl hun slaperige stemmen elkaar echoën, in elkaar kronkelen, of uiteen waaieren, en Madley Croft haar gitaar romantisch laat kreunen.

Maar het belangrijkste groepslid van The XX is elektronica-magiër Jamie Smith. Smith levert de omfloerste beats, grillige geluidsgolven en soms onderaards lage bastonen. Vooral zorgt hij voor leegte. Sim en Madley Croft zingen over eenzaamheid en klìnken ook eenzaam, dolend door een muzikaal landschap met weinig houvast. Gisteravond, in de HMH, viel op hoe strak Jamie Smith de teugels houdt. Zijn stijl omvat kenmerken van de populaire dubstep, en lijkt soms over te hellen naar een opzwepend dance-ritme, maar Smith blijft consequent in zijn minimalistische omlijsting. In een koelbloedig toneelbeeld, met witte lichtflitsen en rookwolken, stond het zwartgeklede trio op het donkere podium. De erotische ondertoon van de zang werd verbeeld door Sims en Madley Croft die elkaar met hun instrumenten in de hoek leken te drijven. Het concert, met prachtige liedjes als VCR, Reunion en Chrystalised, liet horen dat The XX soms een magisch effect heeft, maar dat de muziek ook nogal statisch is.