Paradepaardje, godin, de beste

Wekelijks doet Japke-d. Bouma verslag van haar ontmoetingen met allerlei typen collega’s Deze week: de Diva Glorieus, soeverein, aandachtsvretertje. Niemand kan zonder haar. Dat vindt ze zelf ook.

Glorieus laaiend stormt ze binnen, de e-mail met de miljoenendeal op haar iPad. Ze is dus wat later. Ook omdat nergens meer ‘een decent latte’ te krijgen was. Als ze staat, is ze het middelpunt. Oogverblindend, met hoge hakken aan haar laarzen.

Dit is de diva.

Paradepaardje, godin, altijd de beste. Glorieus, soeverein, aandachtsvretertje. Levert prompt, stipt en altijd beter dan je het haar vroeg, maar verwacht daar wel op elke hoek een bloemetje, liefdesverklaring of chocolaatje voor. Eist bij elk project een junior. Krijgt sowieso elk jaar de bonus.

Ze moet voortdurend gepamperd worden. Rust na elke klus. Stuurt honderd mails als ze niet binnen een seconde antwoord krijgt. Komt op de onhandigste momenten haar complimenten halen.

Ook als jij net even 34 anderen dingen aan je hoofd hebt.

Wel gevoel voor drama, geen gevoel voor timing. Alles doet ze met veel lawaai en grootsch verzuchten. Hoe be-lach-e-lijk ze behandeld is. Hoe ze tot op het bót verkleumd is, vandaag. Hoe bi-zar geweldig de seks was, gisteren.

Want ze móét het middelpunt zijn, anders dooft ze. Ze is een verzengende supernova. Een draaikolk, godin van haar eigen religie. Ze moet bediend worden.

Bescheidenheid doet ze niet, gehoorzamen kan ze niet. Maar dat hoeft ook niet, want als ze voelt dat ze kan scoren, is ze elke kant op te sturen. Dan verplettert ze de concurrentie, verbluft ze iedereen. Status zegt haar niets, aandacht is alles. En als ze in een goede bui is, laat ze je gul meedelen in haar succes.

Als je tijd hebt, kun je uren naar haar luisteren. Ze is een show op hoge poten. Dat verwacht men ook van haar, ze is de diva. Een avondje drinken wordt een euforische slemppartij met schandalig diskrediet. Een hysterische huilbui kan zomaar omslaan in oneindig optimisme. Dan vindt ze iemand niet leuk, maar HOUDT ze van hem, zou ze niet WETEN wat ze zonder je moest.

Haar vijanden verketteren haar. Of het niet wat zachter kan. Waarom zij geen kutklusjes hoeft. Het zal haar een zorg zijn. Haar chef doet haar pr, houdt haar uit de wind, zorgt dat ze genoeg eet en sust achter haar rug de onvrede. Zolang ze blijft presteren, heeft ze niets te vrezen. Niemand kan zonder haar.

Dat vindt ze zelf overigens ook.

Tuurlijk. Honderd procent gelijkmatiger zou beter zijn. Dan kost het iedereen minder energie. Maar zonder chaos is ze niets. Juist dáár ligt haar inspiratie. De accu laadt zich steeds vanzelf op met blinde ambitie voor de volgende knaller. Ze rent constant weg van de afgrond. Ze laait van levenslust. Ze wordt aanbeden.

Je denkt weleens: als de dood komt lacht ze hem uit, draait ze zich om en heupwiegt ze weg.

Ze is onsterfelijk.