Burgers

Toen Wanda van den Bovenkamp nog gewoon Wanda van den Bovenkamp was, een moeder van 46 uit Doorn, deelde ze vooral tegeltjeswijsheden als ‘Ik wou dat mijn bankrekening zich even snel vulde als mijn wasmand’ en ‘Heb jij je voeten wel geveegd voordat je op mijn ziel trapte’ met haar vrienden op Facebook. Ze maakte

Toen Wanda van den Bovenkamp nog gewoon Wanda van den Bovenkamp was, een moeder van 46 uit Doorn, deelde ze vooral tegeltjeswijsheden als ‘Ik wou dat mijn bankrekening zich even snel vulde als mijn wasmand’ en ‘Heb jij je voeten wel geveegd voordat je op mijn ziel trapte’ met haar vrienden op Facebook. Ze maakte ook een foto van een volle pan zelfgemaakte spaghetti, het zag er heerlijk uit.

De broers zijn dan weliswaar gevonden, maar het zoeken gaat door

Ik leerde Wanda een week geleden kennen middels een dubbelinterview in het Algemeen Dagblad, waarin zij en Marc Satijn (20) werden neergezet als ‘de drijvende krachten’ achter al die burgers die maar bleven zoeken naar de vermiste broers Ruben en Julian. Na een oproep van Wanda om de bossen rond Doorn uit te kammen, stuurde ze binnen mum van tijd honderden mensen aan.

Wanda omschreef zichzelf als ‘een bezorgde moeder die aanvoelt wat een ouder van vermiste kinderen doorstaat’ en Marc meldde zich bij haar speurdersleger omdat hij ‘een onbedwingbare drang naar organiseren en ondernemen’ heeft. Op zijn tiende wees hij de burgemeester er al op dat er iets mis was met de prullenbakken in Doorn. Zo’n jongen dus.

Ze verzamelden ’s avonds bij parkeerplaats het Doornse Gat. ‘Zaklamp meenemen.’ Ze kamden de bossen rond Piramide van Austerlitz uit en zochten bij het Henschotermeer. In kranten verschenen foto’s van grote groepen die gewapend met prikstokken de natuur in trokken. Na zo’n dag zoeken zaten ze soms helemaal kapot, maar ze sleepten elkaar er doorheen. Nadat Wanda liet weten dat het gevoel van saamhorigheid enorm was – ze zag steeds dezelfde gezichten, je leerde elkaar kennen - was ik om. De regenlaarzen stonden klaar, want het speuren kon je, dat was me al lang duidelijk, niet aan de politie over laten. De volgende dag werden de broers gevonden.

Uit respect voor de nabestaanden verdwenen Wanda en Marc van de radar. Het werd stil op de Facebookpagina van Wanda. Ze schreven: ‘Wij hebben er zeer bewust voor gekozen dat wij gezien de recente ontwikkelingen tijdelijk geen berichten meer plaatsen of reacties geven. Ook zullen wij de pers (tijdelijk) niet te woord staan, omdat wij vinden dat op dit moment alléén stilte gepast is.’

Ja Wanda en Marc, dacht ik, jullie hebben weer gelijk.

Ik stelde me zo voor dat Wanda maar weer spaghetti was gaan maken en dat Marc zich weer ging ergeren aan het straatmeubilair, maar dat had ik dus mis. Gisteren haalden ze het nieuws met een landelijk netwerk van particuliere zoekteams dat de politie gaat helpen bij vermissingen.

De broers zijn dan weliswaar gevonden, maar het zoeken gaat door. Vermisten genoeg. Binnenkort gaan ze weer op pad. Een volger verwoordde het zo: ‘Een klein land wordt opeens heel groot! TOP!!!’

Dankjewel Wanda, dankjewel Marc, zonder jullie waren we in een enorm gat gevallen.