Ach gossie, die arme vrouwen die teren op de zak van hun ex

Als Jet Bussemaker echt wil dat meer vrouwen aan het werk gaan, moet ze pleiten voor de afschaffing van de partneralimentatie, vindt Els Rozenbroek.

Te veel vrouwen teren op de zak van hun man, vindt Jet Bussemaker. De minister is van mening dat vrouwen zichzelf zouden moeten kunnen bedruipen. Is het niet voor het geval dat je huwelijk strandt, dan wel voor het moment dat je partner werkloos raakt.

Maar als de minister echt wil dat meer vrouwen serieus aan het werk gaan, moet ze ook pleiten voor de afschaffing van de partneralimentatie. Zolang vrouwen na de scheiding twaalf jaar lang op de zak van hun ex-partner kunnen teren, zal het gros van mijn seksegenoten liever moederen en een klein baantje hebben, dan een serieuze job zoeken.

Je zult ze de kost geven, de hoogopgeleide vrouwen die ’s ochtends hun kinderen op school afleveren en de rest van de dag doorbrengen met pilates, tennis, deelnemen aan spirituele workshops (nieuwe trend in damesland), een wasje draaien, een glas witte wijn drinken en een beetje in het huishouden redderen. Prima, als ze hun leven zo willen invullen moeten ze dat vooral doen, maar accepteer dan ook de consequenties als je huwelijk mislukt. Als je sinds de geboorte van je kinderen nooit meer een cent hebt verdiend, of jezelf tevreden hebt gesteld met een parttime baan, moet je niet verbaasd zijn als je op een dag de deksel op je neus krijgt. De campagne ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ stamt nota bene uit 1989 en was zo intensief dat zelfs een domme meid hem niet ontgaan kan zijn. De scheidingsstatistieken waren in die tijd al onrustbarend en dat zijn ze nog steeds: zo’n 34 procent van alle huwelijken strandt. Een gemiddeld huwelijk duurt veertien jaar. Er is dus geen enkele reden om verwonderd te zijn als het jou overkomt. En nog minder reden om ervan uit te gaan dat een huwelijk hetzelfde is als een levensverzekering. Waarom zou een man twaalf jaar een ex moeten onderhouden die prima in staat is haar eigen broek op te houden? Waarom is het hebben van kinderen een reden om niet te kunnen werken?

Vrouwen die beweren dat huishouden en moederen een fulltime baan is, weten niet waar ze het over hebben. Inderdaad, het valt niet mee om de kost te verdienen en tegelijkertijd een gezin draaiende te houden, maar wie zegt dat je ’s avonds geen was in de machine kunt gooien en met de stofzuiger door het huis kunt wandelen? Als je er op zondagochtend samen met de kinderen de schouders onder zet, is het huis in een paar uurtjes schoon. Nee, dat is niet zielig, dat is quality time: tijdens het bedden verschonen en de badkamer poetsen, kunnen de mooiste gesprekken ontstaan.

Als wij vrouwen niet zelf de kost gaan verdienen, is de hele feministische golf een grap geweest. Wij hebben inmiddels dezelfde rechten en plichten als mannen, maar weigeren onze privileges (moederen, financieel verzorgd worden) op te geven. Stap de eerste de beste rechtbank binnen en je ziet het gebeuren: in veel gevallen wordt de man nog altijd gezien als degene die zal moeten boeten (heel vreemd aangezien bijna 80 procent van de echtscheidingen door de vrouw wordt aangevraagd).

In 2011 werd volgens het CBS bij een op de zes echtscheidingen partneralimentatie toegewezen door de rechter. Een op de zes gescheiden vrouwen teert dus, tenminste deels, op de zak van haar ex. Dat zijn wat minder vrouwen dan tien jaar geleden, maar de bedragen zijn wel hoger geworden. Je kunt er donder op zeggen dat vooral vrouwen uit de hogere inkomensgroepen, dus beter opgeleide vrouwen, partneralimentatie krijgen. Juist deze hogeropgeleide vrouwen zouden in staat moeten zijn in hun eigen levensonderhoud te voorzien.

Vader is bijna altijd de sluitpost bij het berekenen van de partneralimentatie. Als de financiële uitgaven op een rijtje worden gezet, komen de kinderen en de moeder bovenaan het lijstje te staan. De hoogte van de partneralimentatie wordt bepaald op basis van de levensstijl zoals die was vóór de scheiding. Bij de man wordt naar zijn ‘verdienvermogen’ gekeken, terwijl de vrouw niet kan werken ‘omdat ze dat al zo lang niet heeft gedaan’. Of omdat ‘moederen een fulltime baan is.’ Ach gossie, die arme vrouwen toch. Als ik er zelf toevallig niet een was, zou ik bijna medelijden met ze krijgen.

Tegen de vrouwen zou ik willen zeggen: moeder of niet, hup aan het werk. Net als de rest van de wereld. Van hard werken is nooit iemand doodgegaan. Aan de Tweede Kamer doe ik een oproep: behandel met spoed het initiatiefwetsvoorstel dat de alimentatietermijn aan de ex-partner inkort van twaalf naar vijf jaar. PvdA, VVD, PVV en D66 beloofden vorig jaar er haast mee te maken. In januari 2013 heeft de Raad van State al laten weten in principe niet tegen een beperking van de duur te zijn. Sindsdien is het stil. Ik zou zeggen: leden van de volksvertegenwoordiging, zet het wetsvoorstel vandaag nog met stip op uw to do-lijstje.