Intense nieuwe pop in Utrecht

Pop

Le Guess Who festival, 18/5 diverse locaties, Utrecht. ****

Eén ding moet je bij voorbaat vergeten bij Le Guess Who; het is ondoenlijk om alle bands te zien. Het Utrechtse festival voor nieuwe en uitdagende popmuziek vindt plaats binnen een overzichtelijke straal van drie kilometer, maar zelfs op de fiets is het een hele toer om tussen de zalen te pendelen. Dat hoeft ook niet, want elke zaal presenteert een min of meer eigen subgenre, van Lowlands-waardige acts in Tivoli tot het obscuurdere werk in Ekko. Daar opende de avond tamelijk sereen met de dromerige fuzzgitaarpop en wringende zang van Mount Eerie, de enige band die nog een Canadees element naar Utrecht bracht. Le Guess Who begon in 2007 als een festival dat het vizier richtte op Canada als indiepopland. Dat thema is inmiddels losgelaten; het draait nu vooral om bands die rockmuziek buiten haar grenzen laten treden. Deerhunter uit Atlanta, Georgia deed dat het meest meeslepend, met een broodmagere zanger die zijn laatste beetje lichaamsgewicht offerde om Tivoli in een meeslepende cadans van voortdenderende gitaren te brengen. Unknown Mortal Orchestra had maar drie bandleden nodig voor verzengende gitaarmuziek met ijle zang. Ook hier was intens het sleutelwoord, nadat de galmende jaren tachtigsound van de veelgehypte band Merchandise was gesmoord in krampachtigheid. In De Helling draaide het om de garagerock van Thee Oh Sees en de spectaculaire nieuwe ontdekking Mikal Cronin die hun liedjes in noise verpakten. Luchtiger ging het eraan toe bij de meidenrockgroep Bleached met twee hoogblonde zusjes die charmant rammelend in het spoor van Blondie traden. Misschien wel de uitdagendste muziek viel te horen in de kunstgalerie van Jaap Sleper, waar Julia Kent een kathedraal van cellogeluiden bouwde en Sam Amidon zijn tijdloze folkliedjes ontregelde met vreemde volume-uitbarstingen. Overal bijzondere muziek, dat is Le Guess Who.