Hoekige dans als Sacre-verzet

Spring Utrecht, voorstellingen gezien 19/5. Festival t/m 26/5. www.springutrecht.nl

Sympathiek idee: wie wil kan zich tijdens het nieuwe festival Spring door een van de artistiek directeuren een avondje laten gidsen door de wondere wereld der hedendaagse performance- en danskunst. En zo liep scheidend directeur Bettina Masuch zondagavond als moedereend met een gevolg van zeven langs een installatie, een hogelijk conceptuele voorstelling en een aangenaam stemmende voorstelling van ‘dansers met verschillende mogelijkheden.’

De gids was geen overbodige luxe bij Laurent Chétouanes Sacré Sacre du Printemps, een nogal cerebrale weigering het onderliggende concept van Stravinsky’s één eeuw oude Lenteoffer, de uitverkiezing van het offer, te accepteren en en passant de valkuil van die ‘heilige’ muziek te omzeilen door die te bewerken. Een gevalletje van vintage SpringSprong, voor wie zijn Theo&Thea-klassiekers kent: de hoekige bewegingen van de dansers, soms Sacre-citaten, ogen bedacht onelegant, terwijl de aanblik van hun beschilderde gezichten met wijd opengesperde ogen en monden op de lachspieren zou werken als de ernst van een en ander niet zo bloedig was.

Chétouane is wel consequent. Elk van de zeven dansers kan bij hem het (slacht-)offer worden, waardoor wantrouwen de sfeer bepaalt. De dansers bespieden elkaar, het publiek geluurt hèn. Selecteren, wil Chétouane maar zeggen, is gelijk aan uitsluiting. En zo is dat. Was hij nu zelf maar selectiever en minder oeverloos geweest. De voorstelling van Candoco is een voorbeeld van beknoptheid. Al jaren werken binnen het Britse gezelschap mensen mét en zonder handicap samen. De poëtische choreografie van de Israëliër Emanuel Gat laat het best zien hoe natuurlijk die samenwerking kan zijn en dat het een welkome vorm van ‘diversiteit’ in het theater is.