Een serieuze politieke bespiegeling

Het is wel weer mooi geweest met stukjes over blote tepels en onthoofdingen op Facebook en de gruwelhuizen van BBC World en CNN, het is tijd voor een serieuze politieke bespiegeling. Vandaag en morgen komt de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry naar Jeruzalem en Ramallah om het zogenaamde vredesproces tussen Israël en de Palestijnen weer op gang te krijgen na een impasse van drie jaar.

Ik kan vandaag onthullen: het gaat niet werken.

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu deed onlangs een geweldige concessie ten teken van zijn vredesbereidheid: hij bevroor de aanbestedingen voor nieuwbouw in Israëlische nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever, wel tot half juni! Dat wil zeggen, de begonnen bouw gaat gewoon door, en Oost-Jeruzalem doet helemaal niet mee aan de bouwstop, want wat betreft Netanyahu en zijn regering is dat onlosmakelijk onderdeel van Israëls eeuwige hoofdstad. En o ja, er is intussen ook een voorlopige vergunning gegeven voor de bouw van driehonderd woningen in de nederzetting Beit El.

De Palestijnen willen dat Israël de hele bouw in alle bezet gebied bevriest. Dat is logisch, omdat die doorgaande bouw de beoogde – en door Israël in theorie geaccepteerde – Palestijnse staat langzaam maar zeker opeet. Er wonen nu meer dan 600.000 kolonisten in de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem te midden van circa 2,5 miljoen Palestijnen. Maar die wens bewijst volgens Israël alleen maar dat de Palestijnen onacceptabele voorwaarden stellen en dat er aan Palestijnse kant geen vredespartner aanwezig is.

En wat gebeurde er afgelopen donderdag? Toen kwam naar buiten dat Israël van plan is vier ‘buitenposten’ van nederzettingen te legaliseren die zonder toestemming van de regering zijn gebouwd. De 120 nederzettingen zijn onder internationaal recht illegaal, maar zijn met regeringsvergunning gebouwd; de circa honderd buitenposten zijn ook onder Israëlisch recht illegaal. In 2003 verklaarde toenmalig premier Sharon nog dat Israël een rechtsstaat is en daarom onmiddellijk zou overgaan tot ontmanteling van de buitenposten. Maar daar is dus niets van gekomen. De kolonisten vormen een onneembare blokkade. Sharon zelf ligt sinds 2006 na een hersenbloeding in coma.

De Amerikaanse reactie was standaard: „voortgezette nederzettingenactiviteit werkt averechts voor de zaak van vrede”. De Israëliërs weten ook wel dat de Amerikanen uiteindelijk álles pikken.

Kerry zegt dat hij zich niet wil laten opjagen – maar aan de andere kant heeft hij in april aangekondigd dat hij „een jaar tot anderhalf jaar tot twee jaar de tijd had, of het is over”. De eerste anderhalve maand daarvan is alweer voorbij. De Israëlische regering kan heel goed voortleven met de huidige situatie – en ach, wat de Palestijnen willen doet er niet toe.

Carolien Roelants is Midden-Oostenredacteur van nrc.next en NRC Handelsblad. Zij schrijft elke dinsdag op deze plek een column over buitenlandse kwesties.