Wie at al die edelherten op?

Speurneuzen gezocht! In het natuurpark Yellowstone in Amerika moet een moordmysterie worden opgelost. Speur je mee?

De slachtoffers zijn edelherten. Parkwachters tellen elk jaar minder edelherten in Yellowstone. Er zijn vooral minder hertenkalfjes. Een roofdier eet de jonge edelhertjes op. Maar wie?

Biologen proberen al jaren de dader te vinden. Ze gaan als echte detectives te werk. Ze volgen sporen. Ze pluizen poep uit. Geven pasgeboren kalfjes een zendertje. Verzamelen plukjes haar. En nu hebben ze alle bewijzen op een rijtje gezet.

Aanwijzing één: in de buurt van dode hertenkalfjes liggen vooral berenharen en berensporen. Beren verslinden dus de meeste edelhertkalfjes. Wolven lusten ook hert, maar eten het niet zo vaak. Het gekke is: het aantal grizzlyberen in het park is al jaren gelijk. Toch worden er elk jaar meer edelhertjes verslonden. Echte speurneuzen willen dan natuurlijk weten: waarom?

Aanwijzing twee: twintig jaar geleden zaten er nog veel visgraatjes in berenpoep, nu niet meer. Vroeger vraten de grizzlyberen nog veel forel. In de lente zwommen de vissen riviertjes op, om te paren. De beren mepten ze dan op het droge. Het was een heus forelfestijn.

Maar zo’n twintig jaar geleden kwam er een nieuwe forel in het meer van Yellowstone. Deze nieuwe forel eet de jonkies van de andere forel op. En het vervelende voor de grizzly’s: ze paren niet in stroompjes en beekjes, maar diep op de bodem van het meer. Geen beer kan daar met zijn klauwen bij. In de lente moet de grizzlybeer dus op zoek naar een andere snack. Edelherten, bijvoorbeeld. Die krijgen dan net jongen.

Dus de grizzlybeer is de dader. Maar de nieuwe forel is medeplichtig, vinden biologen. Zaak gesloten! Lucas Brouwers

Proceedings of the Royal Society B, 15 mei