Verfrissende ballades van Anouk op cd

Pop

Anouk. Sad Singalong Songs. ****

In The Rules, het openingsnummer van haar nieuwe cd, krijgt Anouk begeleiding van een militaristisch aandoend orkest met roffelende drum. De Carl Orff-achtige pathos wordt doorbroken in het refrein, als Anouk haar liefde toezegt in een ijle omlijsting van harpklanken. Die verrassende wending illustreert Anouks benadering op haar nieuwe cd Sad Singalong Songs, die gisteren uitkwam. Alle nummers zijn langzaam maar ieder liedje kreeg een uitgesproken stijl.

De timing is gunstig – nu ze dankzij het Songfestival aan heel Europa kan laten horen dat een ballade als Birds haar goed ligt. De titel van de cd, Sad Singalong Songs, lijkt te verwijzen naar klaaglijke kampvuurliedjes, maar bij Anouk krijgt het begrip ballade een nieuwe frisse inhoud. De melodieën zijn koesterend en soms ingewikkeld, net zo gelaagd als Birds. Soms had het een paar krullerige noten gescheeld en het effect was sentimenteel, maar Anouk houdt maat.

Productie en arrangementen, van Anouks vaste Zweedse team bestaand uit Martin Gjerstad en Tore Johansson, hebben klasse. Liedjes verwijzen terloops naar klassieke voorbeelden als de bluesballade of de ‘smartlap’ maar zijn uiteindelijk volledig origineel door verrassende wendingen en klankkeuzen.

Hoofdrolspeler is de zang van Anouk, vol, rond en prachtig laag. Haar stem was op recente cd’s vooral te horen in stuwende genres als rock en funk. Hier bezingt Anouk een doorleefd soort emoties – variërend van relatieleed tot moederliefde en seksuele honger – met een aantrekkelijke combinatie van vuur en berusting, in rustige tempi. De stem zingt lange noten en kan zich op die manier in al zijn gespierde kracht ontrollen. Ze heeft een ironische ondertoon in Kill, over mannen, en een bluesy intonatie in Only A Mother, een stoere ode aan haar kinderen: My fantastic four.