Lokaler krijg je het niet

Geef de moed niet op als u ’t Ailand in de haven van Lauwersoog niet direct kunt vinden. Een bordje naar ’t Ailand ontbreekt in de bewegwijzering. Het restaurant mag officieel niet eens een restaurant heten en dat is het ook eigenlijk niet. Men betitelt het als ‘info-café’. Je zou het ook een simpel doorgeefpunt kunnen noemen, en wel van het zeefruit dat uit de Waddenzee komt en door de eigen kotter van De Goede Vissers wordt aangeland. Denk aan tarbot, zeebaars en harder, maar ook aan mosselen, garnalen, oesters (vanaf 1,50 per stuk) en spiering.

Je kunt de waardin zomaar aan de leestafel treffen terwijl ze de appels aan het schillen is voor de appeltaart, ook al een huisspecialiteit. Door de speaker hoor je de havenmeester in gesprek met de boten.

Het interieur van ’t Ailand lijkt op dat van een dorpshuis. Niettemin vond Carlo Petrini, de Italiaanse voorzitter van de internationale Slow Food-organisatie, de opening van ’t Ailand interessant genoeg om er te komen speechen. Want het gedachtengoed van Slow Food – waarvan lokale voedselproductie van natuurlijke grondstoffen een belangrijke pijler is – wordt door ’t Ailand in de praktijk gebracht: het piepkleine keukentje werkt uitsluitend met wat er uit de netten van de eigen kotter TS31 komt. Veel korter kun je een aanvoerlijn niet maken. Dat geldt trouwens ook voor de biologische aardappelen van de aanpalende akkers, waar zalige frieten van gemaakt worden, geserveerd met zelfgeklopte mayonaise. Die doet het ook uitstekend bij de gefrituurde spiering of de zelf te pellen waddengarnalen die je bij wijze van amuse krijgt, al kent men die term hier vast niet eens.