Urenlang mallotige muziek

Het festival verdeelt het land (en nrc.next) ieder jaar in voor- en tegenstanders. Twee redacteuren kruisen de pennen

Hans Wijers baalt natuurlijk. Die denkt: „Had ik Anouk maar gevraagd voor dat Koningslied.” Want zo verenigd in haat als Nederland kort geleden was over het misbaksel van John Ewbank cs, zo collectief is nu de lof voor dat andere nationale lied: Birds, de Songfestivalhit van Anouk.

Zelf begrijp ik de ophef niet zo. Het is toch wonderlijk dat het AD het nieuws bracht dat ‘ook Frans Bauer blij is voor Anouk’? En wat wilde Editie NL nu zeggen met het twittercitaat: ‘Zie je, SCHIJT Gordon, dat Anouk wel door is’? Waarom kopte Het Parool: ‘Bekend Nederland trots op Anouk’?

Kan iemand mij dat uitleggen?

Ik hoorde de afgelopen dagen zelfs in mijn omgeving hele gewone mensen woorden van gelijke strekking zeggen.

„Dankzij Anouk maken we weer een kans.”

„Nee, het is echt een mooi liedje.”

Maar er worden toch wel meer mooie liedjes gemaakt?

En dan lees ik in de krant dat Nederlanders dankzij het echt heel erg mooie liedje het songfestival weer zijn gaan waarderen. Het songfestival was op zijn retour, niemand keek er meer naar omdat de muziek op het festival zo mallotig is. Maar niet langer. Morgenavond gaan miljoenen mensen, net zoals ze dinsdag deden bij de halve finale, zich door anderhalf uur van die mallotige muziek heen ploeteren, alleen maar om Anouk een echt heel mooi liedje te horen zingen.

Dit begrijp ik er wel van: mensen hebben de behoefte deel uit te maken van een groter geheel. Daar is op zich niks mis mee. Daar hebben we voetbal voor en een ceremoniële koning.

Maar wat ik echt niet begrijp is dat we ons nationale eergevoel proberen op te krikken met het Eurovisie Songfestival. Serieus? We zijn blij met een finaleplaats in de muziekcompetitie waar landen steevast hun meest onbenullige acts heen sturen? Het is een beetje alsof we het nationaal elftal naar een 6e klasse amateurtoernooi sturen en dan keihard gaan staan juichen als ze blijken te winnen.

Toegegeven, ik sta niet helemaal onbevooroordeeld tegenover Anouks echt heel mooie liedje. Ik word namelijk altijd een beetje wantrouwig als dat kleffe wij-gevoel zich van de natie meester maakt. Mensen verliezen de controle als ze dat wij-gevoel te serieus nemen. Ze worden onredelijk.

Ditmaal heet de staatsvijand Gordon. Omdat de blonde artiest heeft gezegd depressief te worden van Anouks liedje werd hij dagenlang digitaal gekielhaald. Gordon moest dood, of tenminste z’n brutale smoel houden.

Maar Gordon heeft natuurlijk gelijk. Het liedje is weemoedig, somber, depri word je ervan. Daarnaast is het liedje ook een beetje saai en oubollig. Maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen.